185 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
16.09.2019
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Μάρω Χρυσανθοπούλου, Νεφέλη Σαμιακού

Ζαχαρίας Καρούνης

Συνεντεύξεις

Ορφέας

Οι δουλειές μου είναι μικρά όνειρα που γίνονται πραγματικότητα. Έτσι θέλω να συνεχίσω... Η φωνή του γνώριμη, ακόμη και σε αυτούς που νομίζουν πως δεν τον ξέρουν. Τα τελευταία 3-4 χρόνια κατάφερε να «σημαδέψει» κάποιους ραδιοφωνικούς σταθμούς με δύο τραγούδια που αγάπησαν παραγωγοί και ακροατές, καταγράφοντας τηλεφωνήματα και μηνύματα που ρωτούσαν «ποιος είναι αυτός που τραγουδάει;». Οι καλλιτεχνικές του επιλογές όλες άξιες αναφοράς, μία προς μία. Με συμμετοχές σε επιτυχημένες θεατρικές παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, συνεργασίες δισκογραφικά και επί σκηνής με τη Μαρία Φαραντούρη, τη Δόμνα Σαμίου, τη Μαριώ, το Γιώργο Νταλάρα. Κι όμως, ο ίδιος νιώθει ότι είναι ακόμη στην αρχή.

Ένας «πρωτοεμφανιζόμενος» με 10 σχεδόν χρόνια καλλιτεχνικής πορείας, που θεωρεί τον εαυτό του ακόμη πρωτοεμφανιζόμενο και μαθητή. Αυτό είναι όμως που τον κάνει σπουδαίο και που μας κέντρισε το ενδιαφέρον για μια συνομιλία μαζί του. Φεύγοντας από τη συνάντησή μας, ξέραμε ότι το μέλλον ανήκει στον Ζαχαρία Καρούνη και αυτό αφορά όλους εμάς που αγαπάμε το ελληνικό τραγούδι…

Είναι αυτονόητη η ανάγκη ενός νέου ανθρώπου να ασχοληθεί και να εκφραστεί μέσα από τη μουσική, τι είναι, όμως, αυτό που κάνει κάποιον, και στην προκειμένη περίπτωση εσένα, να ξεκινήσεις από τη Βυζαντινή Μουσική και την Παράδοση;

karounhs_2.jpgΖ.Κ.: Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο σε αυτό, απλά δεν μπορώ να πω και κατά τύχη, αλλά εξ ανάγκης. Όχι ότι δε μου άρεσε, απλά όταν ένα παιδί ξεκινάει από μικρό να ασχολείται με τη μουσική ψάχνει να βρει καλλιτεχνικές διεξόδους. Και στο χωριό η μόνη καλλιτεχνική διέξοδος ήταν να πας στο ψαλτήρι να ψάλεις! Δεν υπήρχε κάτι άλλο, ούτε ωδεία ούτε τίποτα. Εγώ, όπως όλα τα παιδιά, παπαδάκι στο ιερό από 5 χρονών, ένας γέρος παπάς που είχαμε με άκουσε να μουρμουρίζω μαζί με τον ψάλτη μέσα στο ιερό, και με παίρνει από το αυτί και μου λέει εσύ πήγαινε στο ψαλτήρι και μην ξαναμπείς μέσα! Κάτι είδε, γιατί ήταν κι αυτός πολύ καλός, έψελνε πολύ όμορφα. Κι εγώ πήγα στο ψαλτήρι. Και από τότε δεν έχασα ούτε μία Κυριακή... Αυτό ήταν η πρώτη μου επαφή με τη μουσική γενικότερα και, ειδικότερα, με τη Βυζαντινή Μουσική. Τότε είχε έρθει ένας δάσκαλος, ο Θόδωρος ο Τσαγκαρούλης από τη Σπάρτη, κατέβαινε στους Μολάους και μας έκανε μαθήματα. Είχα ξεκινήσει κάποια μαθήματα και στο λύκειο ξεκίνησα να τραγουδάω και σε μια χορωδία. Ήταν ένας μαέστρος που είχε την επιμέλεια της φιλαρμονικής, στην οποία εγώ έπαιζα τρομπέτα, και έτσι ασχολήθηκα με την ευρωπαϊκή μουσική. Αλλά η ενασχόλησή μου καθαρά με τη μουσική ήρθε στο Ωδείο Αθηνών, όταν ανέβηκα στην Αθήνα. Η Βυζαντινή Μουσική, επομένως, ήταν απλά μια καλλιτεχνική διέξοδος στην αρχή. Την αγάπησα, βέβαια, και με βοήθησε και πάρα πολύ στον τρόπο που τραγουδάω και μ’ έχει χαρακτηρίσει κιόλας. Δε γίνεται να μη σε χαρακτηρίσει μια τόσο δυνατή μουσική. Την οποία θεωρώ εξίσου δυνατή με την ευρωπαϊκή μουσική και εξίσου δύσκολη. Γιατί μερικοί την έχουν πάρει και λίγο ως παραδοσιακή μουσική. Δεν είναι καθόλου παραδοσιακή μουσική, είναι άκρως έντεχνη η Βυζαντινή μουσική, όταν τη μάθεις καλά και όταν εντρυφήσεις σε αυτή. Η Βυζαντινή και η Ευρωπαϊκή είναι, επομένως, δύο διαφορετικές μουσικές, που, βέβαια, ένας τραγουδιστής, για να πάω και σε αυτό το θέμα, πρέπει να ξέρει να τις ξεχωρίζει.

Έρχεσαι στην Αθήνα, πηγαίνεις σε ωδείο και ξεκινάς…

Ζ.Κ.: Καταρχάς, πέρασα στη Θεολογική Σχολή με πανελλαδικές εξετάσεις. Πήγα στο Ωδείο Αθηνών, για να συνεχίσω Βυζαντινή Μουσική, καθώς δεν είχα τελειώσει. Έδωσα κατατακτήριες εξετάσεις, πήρα υποτροφία, όχι λόγω καλών επιδόσεων, αλλά λόγω εξαιρετικού ταλέντου φωνής απ’ ό,τι είπανε. Έκανα εκεί Βυζαντινή, Ευρωπαϊκή, θεωρητικά της Ευρωπαϊκής και κλασσικό τραγούδι.

Ήσουνα αποφασισμένος, δηλαδή, από την αρχή ότι θα ασχοληθείς με τη μουσική;

Ζ.Κ.: Το ότι πήγα στο Ωδείο δεν έδειχνε ότι ήμουνα αποφασισμένος να ασχοληθώ με το τραγούδι, γιατί θα μπορούσα να μην πάω στο Ωδείο και να ασχοληθώ με το τραγούδι. Εννοώ πως το είχα πάρει απόφαση ότι θα είμαι τραγουδιστής, από μικρός. Το ότι πέρασα και στο Πανεπιστήμιο ήταν και μια αφορμή να φύγω από το χωριό. Πέρασα στη Θεολογική, όμως, δεν είχα κανένα πρόβλημα να ξαναδώσω, μου άρεσε η σχολή, την τελείωσα κιόλας. Πήγα στο ωδείο επειδή ήθελα να μορφωθώ μουσικά. Αλλά την απόφασή μου ότι θα ασχοληθώ με το τραγούδι την είχα πάρει. Άλλωστε, την επαγγελματική μου δραστηριότητα ως τραγουδιστής την ξεκινάω από τα 18-19, που φοιτούσα και σπούδαζα στο Ωδείο, με το Εθνικό Θέατρο.

{niftycolumn width=50%, border=white, background=white}Μ.Χ.: Έχεις συμμετάσχει σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις.

Ναι, η πρώτη ήταν στο Εθνικό Θέατρο. Πήγα σε μια ακρόαση για κορυφαίο του χορού των «Βατράχων». Ήταν ο Τσιάνος σκηνοθέτης, ο Παπαδημητρίου έγραφε μουσική, και με πολύ θράσος και άγνοια, γιατί η άγνοια γεννάει το θράσος, αλλά μερικές φορές σου βγαίνει και σε καλό, πήγα. Και παρόλο που δεν ήμουνα και ηθοποιός, γιατί ζητούσανε ηθοποιό με καλή φωνή, πέρασα! Ούτε είχα ξαναπάει σε ακρόαση! Η αλήθεια είναι όταν μερικές φορές το σκέφτομαι, και για άλλα πράγματα, είναι γεγονός πως είχα θράσος. Όταν μπήκα μέσα για την ακρόαση, μου προτείνανε δύο τραγούδια που είχε επιλέξει ο Παπαδημητρίου. Το «Στο’ πα και στο ξαναλέω» και το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι». Επιτροπή ήταν ο Τσιάνος, ο Παπαδημητρίου, ο Κούρκουλος… Λέω το «Στο ’πα και στο ξαναλέω» α καπέλα. Μου δώσανε έναν τόνο, ξεκινάω λέω το πρώτο στιχάκι, με σταματάει ο Παπαδημητρίου και με ρωτάει αν έχω κάνει Βυζαντινή Μουσική. Τότε, εντωμεταξύ, ήταν πολύ πιο έντονο το βυζαντινό στοιχείο στη φωνή μου. Τώρα το έχω αποβάλλει λίγο, σε κάποια πράγματα που τραγουδάω, αλλά τότε ήταν πιο έντονο. Του απάντησα πως έχω κάνει και μου ζήτησε να πω έναν βυζαντινό ύμνο, τον οποίο είπα κι έτσι με πήρανε. Βέβαια, με ρώτησε ο Τσιάνος ποια δραματική σχολή έχω βγάλει. Λέω, «δεν έχω βγάλει, είμαι 19 χρονών». Μου λέει, «δεν πειράζει, σε ποια πας;». Λέω, «δεν πάω!». «Δεν πειράζει», μου λέει! [γέλια] Και έτσι με πήρανε και παίζω στο θέατρο σαν κορυφαίος του χορού στην Επίδαυρο και σε όλα τα αρχαία θέατρα, χωρίς να έχω δει θέατρο στη ζωή μου! Αυτό δεν είναι και πολύ καλό, βέβαια, που το λέω, αλλά δεν είχα δει θέατρο. Στην επαρχία δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα.

karounhs_4.jpg
Στη συνέχεια με πήρανε στο «Βίρα τις άγκυρες» του Σταμάτη Φασουλή, Ρέππας-Παπαθανασίου στο σενάριο, μια πολύ φημισμένη παράσταση που ανέβηκε στο Rex. Εκεί συμμετείχα πάλι σαν τραγουδιστής, όπου έλεγα σε μια δική μου σκηνή το «Φεγγάρι μάγια μου ‘κανες» του Μίκη Θεοδωράκη. Είναι και οι δύο φοβερές εμπειρίες για μένα. Θεατρική πάλι δουλειά ήταν το «Τρένο στο Ρουφ», όπου ήμουνα με τη Χαρά Κεφαλά και την Κωνσταντίνα Ψωμά, μια μουσικο-θεατρική παράσταση με τραγούδια απ’ όλες τις χώρες απ’ όπου περνούσε το Όριεντ Εξπρές.

Επομένως, το τραγούδι και ο τραγουδιστής, με την έννοια του καλλιτέχνη που ανεβαίνει απλά στη σκηνή, τραγουδάει και τίποτα περισσότερο, δεν είναι μονόδρομος για σένα;

Ζ.Κ.: Όχι βέβαια. Άλλωστε, και ο τραγουδιστής πρέπει να είναι ηθοποιός. Στην ουσία, καλείται να ερμηνεύσει ένα ρόλο όταν τραγουδάει ένα τραγούδι. Για μένα έτσι πρέπει να γίνεται. Όχι ακούω μια μελωδία και μετά τη βάζω πάνω σε κάποια λόγια και αυτό ήταν, δηλαδή, μια διεκπαιρέωση. Πρέπει να νιώθεις τα λόγια εκείνη τη στιγμή, όχι λαϊκίστικα. Δηλαδή, να λέει το τραγούδι, «νύχτα στάσου», παραδείγματος χάριν, που ακούμε τώρα, και ο τραγουδιστής να χτυπιέται και να κάνει διάφορα. Πρέπει, όμως, να καταλαβαίνει τα λόγια που λέει εκείνη τη στιγμή. Οπότε, θες δε θες, αφού εκείνη τη στιγμή αρθρώνεις ένα λόγο, είσαι ηθοποιός. Έχεις το ρόλο του ηθοποιού.

Ένας σημαντικός Έλληνας τραγουδιστής στο ξεκίνημα της πορείας του ήταν, κατά τα λεγόμενά του, λάτρης των μεγάλων λαϊκών φωνών, ωστόσο με το πέρασμα του χρόνου, σε πρόσφατη συνέντευξή του διαπίστωσε ότι μάλλον ένας τραγουδοποιός με μια μέτρια φωνούλα που σιγά σιγά εκφράζει τα τραγούδια του, που έχουν όμως αλήθεια, αισθητική και λόγο ύπαρξης, είναι πιο σημαντικός γι’ αυτόν. Αυτό έχει να κάνει εν μέρει και με την άποψή σου για το ρόλο του τραγουδιστή. Ενστερνίζεσαι αυτή την άποψη;

karounhs_8.jpgΖ.Κ.: Άλλο ο τραγουδιστής άλλο ο τραγουδοποιός. Ένας τραγουδοποιός, τη στιγμή που ερμηνεύει τα δικά του τραγούδια, που τα έχει πονέσει, τα έχει γράψει, τα έχει σκεφτεί, τα έχει εμπνευστεί, είναι προφανές ότι τις περισσότερες φορές τα ερμηνεύει καλύτερα από ένα τραγουδιστή. Δεν είναι, βέβαια, απόλυτο. Επίσης, είναι τρομερά υποκειμενικό το θέμα. Πολλές φορές ακούω κόσμο και λένε για τον Χ τραγουδοποιό, «μωρέ δεν έχει καλή φωνή, τι θέλει και τα λέει, δεν τα δίνει σε έναν τραγουδιστή που έχει φοβερή φωνή να τα πει;». Ακούω, όμως, άλλους που ακούνε από τραγουδιστές που έχουν φοβερές φωνές και λένε τραγούδια τραγουδοποιών και λένε, «πώς το λέει έτσι». Είναι, λοιπόν, το θέμα πολύ υποκειμενικό.

{niftynextcolumn width=50%, border=white, background=white}Από την άλλη, όμως, μιλήσατε για τρομερές λαϊκές φωνές. Να παραβλέψω τον Στράτο Παγιουμτζή, το Ρούκουνα, τον Νταλκά; Σε πάω σε πολύ παλιούς. Και μετά έρχομαι στο Γαβαλά, τον Καζαντζίδη, τον Μπιθικώτση, τον Διονυσίου ακόμη, που συμπτωματικά τον άκουγα χθες σε ένα αφιέρωμα στην τηλεόραση. Αυτοί οι τραγουδιστές είναι αξεπέραστοι. Και πολλοί άλλοι που ξεχνάω αυτή τη στιγμή.

Η δουλειά του τραγουδιστή είναι: ξεκινάω από το σπίτι μου και πάω στο μαγαζί, στη μουσική σκηνή, στην πίστα, στο Μέγαρο Μουσικής, στο Ηρώδειο, παίρνω ένα τραγούδι και το περνάω στο κοινό. Αυτή είναι η δουλειά του τραγουδιστή. Να πάρει το τραγούδι πάνω από τη σκηνή, να το κάνει δικό του και να το περάσει στο κοινό. Γιατί υπάρχουν και τραγουδιστές που λένε ένα τραγούδι και το τραγούδι μένει πάνω στη σκηνή, δεν περνάει από κάτω. Οπότε, υπάρχουν πολλές κατηγορίες. Όπως, επίσης, υπάρχουν και τραγουδοποιοί που λένε τα τραγούδια τους και τα ακούνε μόνοι τους. Οπότε, αυτή η συζήτηση είναι πολύ μεγάλη. Και μάλιστα, πρέπει να τη δούμε από μια ματιά τελείως υποκειμενική. Τι να σας πω τώρα, ότι δε μου αρέσει όταν ακούω το Μάλαμα και τραγουδάει; Τρελαίνομαι! Είναι λες και τα βιώνει αυτά που λέει. Και όντως τα βιώνει, αφού είναι δικά του τα τραγούδια. Αυτός τα έχει γεννήσει, είναι επόμενο να τα λέει με κάποιο τρόπο που να περνάει στο κοινό. Είναι, όμως, και θέμα ταλέντου. Γιατί κάποιοι δεν έχουν αυτό το ταλέντο. Όπως, επίσης, υπάρχουν και τραγουδιστές με τρομερές φωνητικές δυνατότητες, που δεν έχουν αυτό που λέμε, το «γκελ», δεν περνάνε στο κοινό. Το ζητούμενο τελικά είναι αυτό. Το κατά πόσο ένας τραγουδιστής ή ένας τραγουδοποιός μπορεί να περάσει αυτά που λέει στο κοινό. Γιατί υπάρχουν, επίσης, και άλλα παραδείγματα τραγουδιστών, με μία οκτάβα φωνή που όμως μείνανε στην ιστορία. Και από τις δύο πλευρές, και αυτή του τραγουδιστή, και αυτή του τραγουδοποιού, υπάρχουν άνθρωποι που το επιτυγχάνουν αυτό. Είτε με τη φωνή τους, που τους ακούς και λες «τι τρομερός που είναι!», είτε με τον ψυχισμό τους που μπορούν τελικά και τον μεταφέρουν στο κοινό.

Το μουσικό τοπίο στην Ελλάδα, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, σε ικανοποιεί;

Ζ.Κ.: Το μουσικό τοπίο είναι αυτό που ήταν πάντα νομίζω. Αν εξαιρέσουμε μία κρίση που υπάρχει στη δισκογραφία, που αυτό έχει να κάνει και με επιχειρηματικούς λόγους, γιατί μη μου πείτε ότι οι εταιρείες κόπτονται ξαφνικά για το πού πάει η καλλιτεχνία στην Ελλάδα; Μακάρι να υπήρχαν τέτοιες εταιρείες. Αν, δηλαδή, σας έλεγε κάποιος παραγωγός, ότι «ξέρεις, Ζαχαρία, εγώ δεν κοιμάμαι το βράδυ γιατί σκέφτομαι πού πάει το ελληνικό τραγούδι», θα το πιστεύατε;

Μην είμαστε απόλυτοι, υπήρξαν παραδείγματα ανθρώπων που έδειξαν με τις επιλογές τους πως ενδιαφέρονταν.

Ζ.Κ.: Όχι, δεν είμαι απόλυτος. Να σου πω ένα παράδειγμα, έβλεπα χθες στην εκπομπή του Λευτέρη Παπαδόπουλου, τον Μακράκη. Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο. Κόπτεται ή δεν κόπτεται για το πού πάει το ελληνικό τραγούδι, από αυτά που έχει κάνει και που έχει βγάλει, σχεδόν τη μισή ελληνική δισκογραφία, αυτό δεν μπορείς να μην το ασπαστείς και να μην το χειροκροτήσεις. Αυτός, με την πορεία του και μόνο, άσχετα από το αν ενδιαφέρεται ή όχι, έχει βγάλει πολύ καλές δουλειές. Από την άλλη, επειδή οι εταιρείες είναι εταιρείες, το λέει και το ίδιο τους το όνομα, είναι οικονομικοί οργανισμοί στην ουσία, δεν μπορεί να μη σκέφτονται το κέρδος. Ο Μακράκης που αναφέραμε πριν είναι ένα παράδειγμα ότι, ναι, έχει γίνει δουλειά. Σήμερα, βέβαια, τι γίνεται; Μιλούσα με μία μεγάλη τραγουδίστρια με την οποία έχω συνεργαστεί. Συζητούσαμε τι δίσκο να βγάλω, μετά το «Solo». Και μου λέει, «Οι εταιρείες ακούνε έντεχνο και γελάνε.» (Έντεχνο με την έννοια που καταλαβαίνουμε όλοι μας, μη χρησιμοποιούμε άλλους όρους τώρα.) Αυτό τι σημαίνει; Ότι βλέπουν πού πάει το ελληνικό τραγούδι και πάνε να το σώσουν; Το μουσικό τοπίο, λοιπόν, είναι αυτό που ήταν πάντα. Και την εποχή του Καζαντζίδη και του Μπιθικώτση υπήρχε το σκυλάδικο, υπήρχε και το καλό τραγούδι. Είναι αυτό που είπε σε μια εκπομπή, αν δεν κάνω λάθος, ο Κραουνάκης, ότι υπήρχαν και τότε τα σκυλάδικα, αλλά υπήρχε και το καλό, υπήρχε και ο Χατζιδάκις, υπήρχε και ο Θεοδωράκης. Σήμερα δεν υπάρχει αυτή η δύναμη. Υπάρχουν βέβαια συνθέτες: Μάλαμας, Παπαδημητρίου, Περίδης, Καλαντζόπουλος, Κραουνάκης και πολλοί άλλοι που τους ξεχνάω. Αλλά δεν προβάλλονται από τα μέσα επικοινωνίας. Και δεν υπάρχει και ενδιαφέρον από τις εταιρείες. Αν υπήρχε ενδιαφέρον, θα έλεγαν «έλα εδώ εσύ, τι γράφεις; Βγάζουμε cd αύριο, και κάνω και promotion όπως κάνω στον τάδε».{/niftycolumn}

Το internet είναι μια διέξοδος σε αυτή την κατάσταση;

Ζ.Κ.: Το internet αν ασχολείσαι είναι μια διέξοδος. Πρέπει, όμως, να το οργανώσεις αυτό το πράγμα, αλλιώς δε γίνεται. Το να μπαίνεις απλά στο internet δε λέει τίποτα.

Όχι απλά να μπαίνεις. Να χρησιμοποιηθεί το internet για να γίνει promotion κάποιας δισκογραφικής δουλειάς.

Ζ.Κ.: Ναι αλλά αυτό, καλώς ή κακώς, πάλι οι εταιρείες θα το κάνουν. Δε θα γίνει από ιδιωτική πρωτοβουλία. Αλλά, τουλάχιστον, αν οι εταιρείες αποφάσιζαν να στραφούν στο internet και έκαναν μια καλή δουλειά μέσα από το internet, γιατί να μην το χειροκροτήσουμε. Εγώ προσωπικά, πάντως, το χρησιμοποιώ. Καθημερινά μπαίνω, ενημερώνομαι…

Κατεβάζεις μουσική; Πώς το βλέπεις αυτό;

Ζ.Κ.: Όχι, δεν κατεβάζω μουσική. Δεν έχω το χρόνο να το κάνω. Αν είχα το χρόνο, μπορεί και να το έκανα.

Δε θεωρείς ότι είναι αντιδεοντολογικό;

Ζ.Κ.: Σου δίνεται η δυνατότητα να κατεβάσεις, ό,τι γουστάρεις εσύ, τη στιγμή που το θέλεις. Μου ‘ρθε, ας πούμε, στη 1 τη νύχτα ξαφνικά, να ακούσω «Μεγάλο Ερωτικό» και μπαίνω και πατάω ένα κουμπί και το κατέβασα. Μη μου πεις ότι δε θα το έκανες ούτε εσύ, θεωρώντας το ακόμη και αντιδεοντολογικό. Δηλαδή, είναι έξω από την πόρτα σου, δε θα ανοίξεις να το πάρεις;

Θεωρείς ότι πρέπει να απαγορευτεί;

Ζ.Κ.: Καταρχήν, είναι παράνομο. Αν θέλουν δηλαδή μπορούν να το χτυπήσουν αυτό. Δεν ασχολούνται ακόμα. Ήδη έχει ξεκινήσει από την Αμερική, όπου ρίξανε 250.000€ πρόστιμο σε μία η οποία κατέβαζε μουσική και χρησιμοποιούσε σπασμένα προγράμματα. Έχει ξεκινήσει αυτό. Θα γίνει κι εδώ. Απλά, είναι μια κατάσταση τώρα που όλοι επωφελούνται, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο.

Επέλεξες να συμμετέχεις σε μία διαδικασία ακροάσεων, ένα είδος διαγωνισμού, από την οποία προέκυψε ο δίσκος «Δεύτερη Ακρόαση» της Μικρής Άρκτου. Ουσιαστικά, ήταν η δουλειά, τα δύο αυτά τραγούδια που ερμήνευσες, που σε σύστησαν στον κόσμο και σε έφεραν στο ραδιόφωνο. Πώς το αποφάσισες, καταρχάς, πώς το βίωσες και τελικά, έχουμε ανάγκη από τέτοιες διαδικασίες;

Ζ.Κ.: Λοιπόν, το αποφάσισα πολύ εύκολα, γιατί μου αρέσει να παίρνω μέρος σε διαγωνισμούς ή ακροάσεις. Μ’ αρέσει πάρα πολύ, πρώτον γιατί γνωρίζω κόσμο, παιδιά που έχουν την ίδια τρέλα μ’ εμένα, κι αυτό λείπει. Συζητάμε, ας πούμε, τώρα για εταιρείες, για το ένα, για το άλλο, και δε συζητάμε για το πόσο τρελαμένοι είμαστε με αυτό που κάνουμε. Βλέπουμε σε παλιότερες εκπομπές στην τηλεόραση την Αλεξίου, με τον Νταλάρα, με το Λοΐζο, με τη Γαλάνη, όλοι μαζί να παίζουν μια κιθάρα, να κάνει δεύτερες ο ένας στον άλλο, να τους αρέσει, να γουστάρουν... Κι αυτό δε γίνεται σήμερα. Εγώ το βλέπω και σε παιδιά στη Μουσικολογία που είμαι, τους λέω «ρε σεις, μαζευτείτε μια μέρα στο σπίτι να παίξουμε, να χαρούμε αυτό που κάνουμε». Δεν υπάρχει αυτό σήμερα. Κι αυτό που περιμένω να δω από τη γενιά μου και δεν το βλέπω. Λοιπόν, πρώτον, μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να έχουν την ίδια τρέλα μ’ εμένα στις ακροάσεις. Δεύτερον, μου αρέσει να εκτίθεμαι. Δηλαδή, να με ακούσουν και άνθρωποι οι οποίοι ενδεχομένως ξέρουν και περισσότερα πράγματα και από μένα στο χώρο. Επίσης, μου αρέσει αυτή η αγωνία του αποτελέσματος, τι θα γίνει, με πήρανε δε με πήρανε. Και η αλήθεια είναι πως ό,τι δουλειές έχω κάνει ως τώρα τις έχω κάνει με ακροάσεις. Από τη Μικρή Άρκτο, ως το Ηρώδειο, θεατρικές παραστάσεις, τα πάντα.

karounhs_5.jpg Στη Μικρή Άρκτο πήγα πολύ εύκολα, μου το είπε μια φίλη μου τραγουδίστρια. Πήγα, πέρασα τη διαδικασία, βγήκαν τα αποτελέσματα, με είχαν επιλέξει μαζί με άλλα 12 παιδιά, συνθέτες και τραγουδιστές. Υπήρχαν και κάποια άλλα παιδιά από την Πρώτη Ακρόαση της Μικρής Άρκτου. Το βίωσα πολύ όμορφα, ήταν μια εμπειρία για μένα πρωτόγνωρη εκείνη την εποχή. Αν και υπήρξαν κάποιες ενστάσεις, για το θέμα του πρωτοεμφανιζόμενου. Ότι εγώ δεν ήμουνα πρωτοεμφανιζόμενος στην ουσία, αφού είχα δουλέψει με τη Μαριώ δύο χρόνια στο «Περιβόλι τ’ Ουρανού», είχα τραγουδήσει με τη Μαρία Φαραντούρη στο Ηρώδειο, είχε βγει τo cd, είχα συνεργαστεί με τη Δόμνα Σαμίου, είχα κάνει τις δύο παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο, είχα κάνει πράγματα. Από την άλλη, δισκογραφικά ήμουνα πρωτοεμφανιζόμενος. Και τώρα θεωρώ τον εαυτό μου πρωτοεμφανιζόμενο. Δεν είμαι ούτε καθιερωμένος στο χώρο, ούτε τίποτα. Παρά τις ενστάσεις, λοιπόν, ο Παρασκευάς Καρασούλος με επέλεξε μαζί με την ομάδα μου και το βίωσα πολύ ωραία με τα παιδιά στο στούντιο. Επίσης, ήταν κάτι πολύ όμορφο για μένα να ακούω το «Αγύριστο κεφάλι» (σε μουσική και στίχους του Δημήτρη Οικονόμου) να παίζει συνέχεια στο ραδιόφωνο. Είναι ένα εξαιρετικό τραγούδι, μ’ άρεσε πάρα πολύ και θα ήθελα να το ξαναβάλω σε κάποιο μου cd. Με άλλη ενορχήστρωση, όχι ότι αυτή ήταν κακή, αλλά, όταν είσαι νέος, μπορεί κάποια πράγματα να μην τα προσέχεις όσο πρέπει. Ενώ τώρα που έχω βγάλει ήδη ένα cd, κάνω κάποιες άλλες συνεργασίες, θα ήθελα να το επανασυστήσω το τραγούδι.

Όσον αφορά στο αν χρειάζονται να γίνονται τέτοιες διαδικασίες. Σαφώς και χρειάζονται. Και μπράβο που γίνονται. Και να σου πω κάτι; Από αυτή την ακρόαση βγήκαν παιδιά. Εγώ ακούστηκα, η Νατάσσα Μποφίλου, που είναι εξαιρετική τραγουδίστρια, η Ελεονώρα Ζουγανέλη, εξαιρετική φωνή. Και όλοι κάναμε δουλειές. Οπότε, αυτό από μόνο του δείχνει ότι είναι αναγκαίες οι ακροάσεις.

Μέσα στα 9-10 χρόνια που βρίσκεσαι στον καλλιτεχνικό χώρο καταγράφουμε όλα αυτά που έχουμε πει μέχρι τώρα, θεατρικές παραστάσεις, συμμετοχές σε δισκογραφικές δουλειές, ζωντανές εμφανίσεις με κορυφαίους στο είδος τους τραγουδιστές. Τι είναι αυτό που κρατάς από αυτές τις συνεργασίες, από αυτούς τους ανθρώπους; Μέχρι στιγμής, τι σου έχει μείνει περισσότερο;

Ζ.Κ.: Τι μου έχει μείνει… Καταρχήν, εγώ αυτούς τους ανθρώπους σαφώς και τους θαυμάζω, ένα αυτό, δεύτερον, όταν συνεργάζεσαι μαζί τους παίρνεις πράγματα. Από τον τρόπο που συμπεριφέρονται, μέχρι τον τρόπο που δουλεύουνε και τραγουδάνε. Επηρεάζεσαι, δε γίνεται να μην επηρεαστείς. Ας πούμε, θυμάμαι στη συναυλία με τη Φαραντούρη είχα κάτσει σε όλη τη συναυλία στην κουΐντα και τη χάζευα. Γιατί στις πρόβες ήταν χαλαρή και σχεδόν «μαρκάριζε» τα τραγούδια. Στη συναυλία κατάπιε το κοινό! Ήταν τρομερό! Και την ορχήστρα και τον μαέστρο και όλους. Μου μένει μία γλυκιά ανάμνηση και μια εμπειρία τρομερή. Ο καθένας για διαφορετικούς λόγους. Είναι και διαφορετικοί τραγουδιστές, έτσι κι αλλιώς. Μία δημοσιογράφος με είχε ρωτήσει, «όταν συνεργάζεσαι με κάποιους τραγουδιστές, εκεί δε βλέπεις και τα ελαττώματά τους και τα λάθη τους και τα αρνητικά τους σημεία; Δεν τους απομυθοποιείς λίγο;». Αντιθέτως! Τα πάθη, οι αδυναμίες, τα αρνητικά στοιχεία είναι που κάνουν έναν τραγουδιστή. Δεν τραγουδάει μόνο με το ήθος του και την καλή του τη φωνή. Ας πούμε, έχω πιάσει τον εαυτό μου να βλέπω στην πρόβα το Γιώργο Νταλάρα να τραγουδάει κι εγώ να έχω χαζέψει! Να κοιτάω… Και να μου φωνάζει η Ασπασία δίπλα, «έχεις χαζέψει!». Χαζεύω… Γιατί σκέφτομαι διάφορα. Σκέφτομαι, πώς έκανε το γύρισμα αυτό, πώς έκανε το άλλο γύρισμα, πώς τόνισε αυτή τη λέξη; Δηλαδή, όλα αυτά σου μένουν. ‘Η η Μαριώ, ας πούμε. Τη λένε όλοι «ρεμπέτισσα Μαριώ». Αν ακούσεις τη Μαριώ να τραγουδάει ρετρό θα πάθεις πλάκα. Ή να τραγουδάει λαϊκά, καθαρά λαϊκά. Στο «Περιβόλι τ’ Ουρανού», τις μεγάλες ώρες που λέμε, έλεγε κάτι λαϊκά εξαιρετικά. Αυτά είναι ακούσματα που όλοι χρειάζεται να τα έχουμε.

Μίλησέ μας για το «Solo», τον προσωπικό σου δίσκο. Μια ιδιαίτερα πρωτότυπη δουλειά.

karounhs_3.jpgΖ.Κ.: Το «Solo» ξεκίνησε, καταρχάς, από τον παραγωγό μου τον Πάρη Μήτσου, ο οποίος με άκουσε να λέω τον «Μανέ της Αυγής» στο «Άρωμα Σμύρνης», σε μια συμμετοχή μου, και θέλησε να μου κάνει δισκογραφική δουλειά. Ήμουνα στο «Χαμάμ» ένα βράδυ και ανέβηκα και τραγούδησα. Ήταν ο Λάκης Χαλκιάς εκεί και τραγουδούσε, κι επειδή με ήξερε με ανέβασε και τραγούδησα. Και ήταν ο Πάρης ο Μήτσου από κάτω και μετά που κατεβαίνω μου λέει «να σου πω, λες το “Μανέ της αυγής” στο “Άρωμα Σμύρνης”»; Του λέω, ναι, μου λέει «σε έψαχνα!». Το είχε ακούσει την προηγούμενη μέρα και με ήθελε να κάνουμε cd οπωσδήποτε, με την εταιρεία του τη ΔΙΚΤΥΟ. Αφού μιλήσαμε του ήρθε αυτή η ιδέα. Το cd που θα κάναμε ήταν να γίνει με έναν συνθέτη. Και ήθελα μέσα σε αυτό να βάλω από το «Μεγάλο Ερωτικό», που είναι το αγαπημένο μου μουσικό έργο, ένα τραγούδι με ένα κανονάκι, αλλά που θα έπαιζε ο παίχτης σαν άρπα. Και τότε ο παραγωγός μου πρότεινε να το κάνουμε όλο το cd έτσι, με ένα όργανο, και να το ονομάσουμε «Solo». Συμφώνησα, το δοκιμάσαμε στο studio και είδαμε ότι μας άρεσε. Κάλεσα φίλους μου μουσικούς, τους οποίους θεωρώ κορυφαίους. Έχει παίξει μέσα τρίχορδο μπουζούκι ο Βαγγέλης ο Τρίγκας, που θα είναι και με τον Νταλάρα στο Παλλάς φέτος, έχει παίξει ούτι ο Θωμάς Κωνσταντίνου, βιολί ο Γιώργος Μαρινάκης, ο Μιχάλης Νικολούδης, ο Βαγγέλης Κορακάκης και πολλοί άλλοι… Και βγήκε αυτό το cd. Το οποίο, ανέλπιστα να σου πω την αλήθεια, έχει επιτυχία. Με την έννοια ότι ακούγεται πάρα πολύ στο ραδιόφωνο, ειδικά το «Μινόρε της αυγής» με τη φυσαρμόνικα, στο οποίο ο Λώρης που παίζει είναι εξαιρετικός φυσαρμονιστής. Αυτό ήταν ένα από τα μικρά μου όνειρα που έγινε πραγματικότητα.

Επίσης, να μην παραλείψω κάτι πολύ σημαντικό για μένα. Η συνεργασία μου με το Νίκο Μαμαγκάκη. Αυτό είναι άλλο μικρό όνειρο που έγινε πραγματικότητα ή μεγάλο, αν θες. Έκανα ένα προσωπικό cd μαζί του, τον «Έρωτα επιούσιο», σε στίχους του Νάσου Θεοφίλου. Επίσης, με έχει βάλει και έχω τραγουδήσει σα συμμετοχή στο μεγάλο του έργο το «Κέντρο διερχομένων» που επανεκδόθηκε, στη «Σμύρνη», σε διάφορα άλλα cd. Και για μένα ήταν τρομερή εμπειρία αυτή. Όχι μόνο επειδή είναι ένας μεγάλος μουσικός, αλλά επειδή είναι και ένας πνευματικός άνθρωπος. Χαίρεσαι να κάθεσαι να κουβεντιάζεις μαζί του. Και η δουλειά που κάναμε ήταν μία δουλειά που είχε πολύ κόπο. Είχε πολύ studio. Πήγαινα σαν μαθητής, και το χαιρόμουνα κιόλας, καθημερινά και δουλεύαμε. Ήταν μια πολύ μεγάλη εμπειρία για μένα.

Είχες σκεφτεί ότι θα ήθελες κάποια στιγμή να συνεργαστείς με το Μαμαγκάκη;

Ζ.Κ.: Ε, βέβαια! Αυτό το πράγμα μου συμβαίνει συνέχεια. Δηλαδή, σκεφτόμουνα βλέποντας στην τηλεόραση τη Δόμνα Σαμίου, τι ωραία που θα ήταν να συνεργαζόμουνα μαζί της. Και τυχαίνει και συνεργάζομαι. Ο Νταλάρας, η Φαραντούρη, αυτά είναι μικρά όνειρα που γίνονται πραγματικότητα.

Αισθάνεσαι δηλαδή πως είσαι ένας τυχερός άνθρωπος;

Ζ.Κ.: Μερικές φορές το αισθάνομαι κι αυτό. Άλλες φορές, όμως, που δεν κάνω τίποτα, γιατί έχω περάσει και ένα τέτοιο διάστημα που είμαι στο σπίτι και δεν κάνω τίποτα, κλείνω τ’ αυτιά μου στις σειρήνες, γιατί όταν δεν κάνεις τίποτα σου βγαίνουν και άλλα πράγματα. Ας πούμε, προτάσεις για πίστες, καθώς είναι και βιοποριστικό το ζήτημα. Μέχρι τώρα έχω αντέξει και έχω κλείσει τ’ αυτιά μου και μένω μόνος μου, σκέφτομαι, κι εκεί λέω πως τελικά δεν είμαι και τόσο τυχερός. Άλλες φορές, όταν σου τυχαίνει κάτι, σκέφτεσαι πως είσαι και τυχερός. Ήταν τύχη, όμως, το ότι ένας τραγουδιστής που ήταν να συμμετέχει το καλοκαίρι στο Ηρώδειο (σσ: στην παράσταση «Όταν συμβεί στα πέριξ»), τελικά για κάποιους λόγους δεν ήταν και η Χαρά Κεφαλά πρότεινε στον Παναγιώτη Κουνάδη εμένα και αυτό είχε στο αποτέλεσμα τη συνεργασία μου με τον Γιώργο Νταλάρα.

Σε είχε ακούσει ο Κουνάδης;

Ζ.Κ.: Ναι, βέβαια, στο «Περιβόλι τ’ Ουρανού». Ο Κουνάδης δέχτηκε να συμμετάσχω στο Ηρώδειο, πήγα στο σκηνοθέτη, του τραγούδησα αυτά τα τραγούδια και με πήρανε. Αυτό, ας πούμε, είναι και τύχη. Από την άλλη όμως, αν δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις και σε μία δουλειά, ό,τι και να κάνει η τύχη αν δεν μπορέσεις να βγάλεις εις πέρας αυτό για το οποίο σε καλούν, δε γίνεται. Και έτσι πήγα στο Ηρώδειο. Από εκεί και πέρα, αποκτάς και κάποιες γνωριμίες. Για παράδειγμα, συνεργάστηκα με τη Μαρία Φαραντούρη από ακρόαση. Μετά με ξέρει. Και με πήρε και στη δεύτερη συναυλία της στο Ηρώδειο, αλλά και σε άλλα πράγματα.

karounhs_7.jpgΟι πρόβες που ανέφερες νωρίτερα είναι για την παράσταση «Όλα από την αρχή», στην οποία συμμετέχεις, η οποία ανεβαίνει φέτος στο «Παλλάς» για 15 βραδιές από 16 Νοεμβρίου. Είναι μια παράσταση αφιερωμένη στην πορεία του Γιώργου Νταλάρα, με τον ίδιο σε πρώτο ρόλο και πολλούς νέους τραγουδιστές και ηθοποιούς στο πλευρό του. Τη σκηνοθεσία επιμελείται ο Σταμάτης Φασουλής. Πες μας δυο λόγια γι’ αυτή την παράσταση!

Ζ.Κ.: Λοιπόν, οι υπόλοιποι τραγουδιστές θα είναι η Ασπασία Στρατηγού, ο Μανώλης Πασχαλίδης και η Δέσποινα Ολυμπίου. Όπως το ‘πες, θα είναι «όλα από την αρχή». Θα έχει τραγούδια που έχει ερμηνεύσει ο Γιώργος Νταλάρας, από την αρχή της καριέρας του μέχρι σήμερα. Και κατά την άποψή μου θα είναι μια εξαιρετική παράσταση. Αυτό εδώ μόνο μπορώ να σας πω! Εκπληκτική ορχήστρα, εγώ το χαίρομαι πάρα πολύ!

Τα επόμενα μελλοντικά σου σχέδια; Τι ακολουθεί μετά από το Παλλάς;

Ζ.Κ.: Καταρχήν, αυτό με έχει τυφλώσει! Είναι σαν ένας προβολέας και μου παίζει στα μάτια και δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτα άλλο. Οπότε, μένω εδώ. Και βλέπουμε…

karounhs_6.jpgΑυτό είναι το πρακτικό μέρος της ερώτησης. Το πιο ιδεαλιστικό; Ποια είναι τα όνειρά σου δηλαδή;

Ζ.Κ.: Γενικά, αν προσέξεις αυτά που έχω κάνει, θα απαντηθεί και η ερώτησή σου. Δηλαδή, καθημερινά και με τις δουλειές που έχω κάνει, γίνονται πραγματικότητα τα όνειρά μου. Δε θα σου πω ότι ονειρεύομαι, πχ, να γίνω ο γνωστότερος τραγουδιστής του κόσμου. Θα σου πω, απλά, κοίταξε πώς περπατάω. Κι αυτά είναι μικρά όνειρα που γίνονται πραγματικότητα. Και τέτοια θέλω να κάνω. Δηλαδή, καλές δουλειές. Αυτό είναι το όνειρό μου για τη συνέχεια. Καλές δουλειές που να μπορώ και να τις βάζω στο βιογραφικό μου χωρίς δεύτερη σκέψη. Δηλαδή το ότι συνεργάστηκα με αυτούς τους ανθρώπους που συνεργάστηκα, σ’ αυτές τις παραστάσεις, σ’ αυτά τα θέατρα, το ότι βγήκε το προσωπικό μου cd, το «Solo»… Όλα αυτά είναι μικρά ή μεγάλα όνειρα που γίνονται πραγματικότητα. Έτσι θέλω να συνεχίσω.

Στο ευχόμαστε...

Ζ.Κ.: Ευχαριστώ πολύ.

{niftycolumn idth=100%, border=white, background=#f0f0f0}ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ... Ο Ζαχαρίας Καρούνης γεννήθηκε στα Πάκια Λακωνίας. Είναι απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών και υποψήφιος Διδάκτωρ Βυζαντινής Μουσικολογίας. Σπούδασε Βυζαντινή Μουσική, με δάσκαλο το Λ. Κουζηνόπουλο, και Θεωρητικά της Ευρωπαϊκής Μουσικής στο Ωδείο Αθηνών με υποτροφία. Στο ίδιο Ωδείο παρακολούθησε μαθήματα κλασσικού τραγουδιού με καθηγήτρια τη Μ. Νικάκη.
Το 1998 ξεκινάει η συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο συμμετέχοντας στην παράσταση «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κ. Τσιάνου, ως κορυφαίος του χορού. Το 1999 έλαβε μέρος και πάλι σε παράσταση του Εθνικού Θεάτρου όπου ερμήνευσε το «Τραγούδι της ξενιτιάς», του Μ. Θεοδωράκη στην παράσταση «Βίρα τις άγκυρες» σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή. Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με την «Ορχήστρα των χρωμάτων» του Μάνου Χατζιδάκι, ερμηνεύοντας Μικρασιάτικα τραγούδια στην παράσταση «Δύο φωνές για τη Λωξάνδρα».
Το καλοκαίρι του 2000 εμφανίστηκε στο Ηρώδειο συμμετέχοντας στην παράσταση «Θάλασσα» σε συνεργασία με το Λύκειο Ελληνίδων Αθηναίων, ενώ τον Ιούλιο του 2001, στον ίδιο χώρο, συμμετείχε στο πλευρό της Μαρίας Φαραντούρη στη συναυλία «Ένας αιώνας ελληνικό τραγούδι». Το καλοκαίρι του 2002 συμμετείχε σε συναυλίες ανά την Ελλάδα με τη Δόμνα Σαμίου. Το Σεπτέμβριο του 2002 συνεργάστηκε και πάλι με τη Μαρία Φαραντούρη στη συναυλία «Μελοποιημένη ποίηση» όπου ερμήνευσε τραγούδια των Μ. Θεοδωράκη, Μ. Χατζιδάκι και Στ. Ξαρχάκου.
Την περίοδο 2003-2004 συμμετείχε στη μουσικοθεατρική παράσταση «Υπ’ ατμόν» με το θέατρο «Το τρένο στο Ρούφ», όπου συνεργάστηκε με την Τατιάνα Λύγαρη και το καλοκαίρι του 2004 στη μουσικοθεατρική παράσταση «Χάρισμα - Η συμμετρία της Αρμονίας», η οποία παρουσιάστηκε στα πλαίσια του Πολιτιστικού Προγράμματος «Αθήνα 2004».
Τον Ιούλιο του 2007 συμμετείχε στο πλευρό του Γιώργου Νταλάρα στη μουσική παράσταση «Όταν συμβεί στα πέριξ» που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο, υπό την επιμέλεια του Π. Κουνάδη. Από το Νοέμβριο στο βιογραφικό του καταγράφεται πλέον και η κορυφαία συνεργασία του με το Γιώργο Νταλάρα και το Σταμάτη Φασουλή στη μουσική παράσταση «Όλα από την αρχή».

 

ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ... Η δισκογραφία του ξεκινά το 2001 με τη συμμετοχή του στο cd της Μαριώς «Μαριώ - Στο Περιβόλι του Ουρανού», όπου αποτυπώνεται η επί δύο χρόνια συνεργασία τους στον ομώνυμο χώρο. Το 2003 συμμετέχει στο cd της Μαρίας Φαραντούρη «Η ποίηση στο ελληνικό τραγούδι» ερμηνεύοντας δυο παραδοσιακά τραγούδια: «Τρεις καλόγεροι Κρητικοί» και «Μοναχογιός ο Κωνσταντής». Ωστόσο, γίνεται ευρύτερα γνωστός μέσα από το «Αγύριστο Κεφάλι» του Δ. Οικονόμου που περιλαμβάνεται στη «Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Αρκτου» του Π. Καρασούλου.
Το 2004 κυκλοφορεί η μουσική της παράστασης «Υπ’ Ατμόν» σε ένα cd, ενώ την ίδια χρονιά τραγουδά δημοτικά στο cd «Τραγούδια από τον Κάβο Μαλιά και την Ελαφόνησο».
Το 2005 κυκλοφορεί ο πρώτος του προσωπικός δίσκος με τον τίτλο «Solo», μια αρκετά πρωτότυπη δουλειά, με 12 τραγούδια (από τα «Λιανοτράγουδα» του «Μεγάλου Ερωτικού» μέχρι το «Μινόρε της Αυγής») να ηχογραφούνται με μία φωνή και να συνοδεύονται από ένα διαφορετικό κάθε φορά όργανο.
Η συνεργασία του με τη Δόμνα Σαμίου θα έχει ως αποτέλεσμα το 2006 - 2007 δυο cd, «Του έρωτα και της φυγής» και «Τα ιστορικά και κλέφτικα τραγούδια», τα οποία θα εκδοθούν και σε dvd. Το 2007 κυκλοφορεί ο δίσκος «Δεξιοτέχνες και Ερμηνείες 1 - Βαγγέλης Τρίγκας», στον οποίο συμμετέχει με δύο σπουδαία τραγούδια, «Καρδιά παραπονιάρα» και «Της μαστούρας ο σκοπός».
Κομβικό σημείο της δισκογραφικής του πορείας αποτελεί η εκτεταμένη συνεργασία με τον Νίκο Μαμαγκάκη στα cd: «Σμύρνη-κερί κι ασήμι», «Στεναγμός Ανατολής», «Κέντρο Διερχομένων», ενώ κορυφαία στιγμή της συνεργασίας τους αποτελεί ο τελευταίος προσωπικός του δίσκος «Έρωτας Επιούσιος».
{/niftycolumn}

Πηγές: http://www.myspace.com/zahariaskarounis

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Κάθε μου λέξη μια σταγόνα αίμα.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

16/9/1953 Γεννήθηκε ο στιχουργός Κώστας Τριπολίτης
16/9/1977 Έφυγε από τη ζωή η Ελληνίδα σοπράνο Μαρία Κάλλας
17/9/1982 Πέθανε σε νοσοκομείο της Ρωσίας ο συνθέτης Μάνος Λοίζος
17/9/1988 Παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο, το Άξιον Εστί του Μίκη Θεοδωράκη με τους Γιώργο Νταλάρα, Ανδρέα Κουλουμπή, Νικήτα Τσακίρογλου

ΤΥΧΑΙΑ TAGS