84 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.11.2019
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Ειρήνη Κουλούρη

Ο Μάρκος Αλεξίου είναι ο άνθρωπος που «ευθύνεται» για την σταδιοδρομία των  πιο αξιόλογων μουσικών στον χώρο της τζαζ, καθώς οι περισσότεροι, ήταν μαθητές του. Σε όποιο site κι αν διαβάσετε γι αυτόν, θα παρατηρήσετε ότι όλοι αναφέρουν πρώτα απ’ όλα την καλωσύνη και απέραντη ευγένειά του, την σεμνότητά του, και γενικά τα άπειρα ψυχικά του χαρίσματα. Μιλάει αργά, καθαρά και με σταθερή φωνή που σε ηρεμεί∙ χωρίς συναισθηματικά …crescendi και decrescendi.Και με ζεστό, απλό και οικείο τρόπο, σα να είναι συγγενής σου. Και έτσι φέρεται σε όλους.

Διεθνούς καριέρας μουσικός, αφοσιωμένος  ωστόσο με την αυταπάρνηση του  ιεραπόστολου στην τέχνη του. Στην τέχνη της τζαζ και γενικώτερα της μουσικής. Είναι ίσως απ’ τους τελευταίους εναπομείναντες δασκάλους που θα πουν στο μαθητή τους να κάνει μαθήματα χωρίς καθόλου πληρωμή. Το κομποσκοίνι έχει μόνιμη θέση στο χέρι του και το Άγιον Όρος, γι αυτόν, έχει ακόμα το νόημα του ταπεινού προσκυνήματος,  κι όχι των  τεράστιων οικονομικών σκανδάλων,  που έχει για πολλούς από  εμάς.
Στα Ωδεία που διδάσκει, οι καθηγήτριες στις διπλανές τάξεις, σταματούν να κάνουν μάθημα  όταν εκείνος παίζει πιάνο, για να τον ακούσουν έστω και λίγο. Κι οι περισσότερες, έχουν εκφράσει την επιθυμία από την κλασσική, να κάνουν ...και ένα πέρασμα από τη τζαζ, για να αποκτήσουν από εκείνον κάποιες γνώσεις…
Η συνέντευξη ετούτη έγινε σε ... τέσσερις δόσεις, όχι γιατί είναι τίποτα «δύσκολος» άνθρωπος, αλλά, ακριβώς για το αντίθετο! Είναι πρόθυμος να τον ρωτήσεις και να τον ξαναρωτήσεις, να ξανασκεφτεί και να ξανασκεφτείς, να συζητήσεις όσο θέλεις μαζί του.
Κι όση ώρα μείνεις μαζί του, πιθανώς θα τον ακούσεις να  λέει «πώς μπορεί η κόλαση να είναι κάτι χειρότερο από τη γή ετούτη, όταν υπάρχουν οι πόλεμοι, η τέλεια πολιτική διαφθορά, η φτώχεια, η εξαθλίωση, η πορνεία, τόσα εγκλήματα;». Θα τον ακούσεις να σου λέει πολλές λεπτομέρειες για τις  βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Θα τον ακούσεις να σου λέει για τους πλούσιους και τους «φτωχούς». Για τον πλούτο στην ύλη και για τον πλούτο τον πνευματικό...
Αλλά, θα τον ακούσεις και να σου λέει για την ευτυχία του με τη μουσική, θα τον ακούσεις και να σου λέει πως κάθε μουσικός θα πρέπει να μελετήσει το βιβλίο του Persichetti “twentieth century harmony” (με αναλύσεις έργων μεγάλων συνθετών της κλασσικής, αλλά  ... ειδωμένα από την σκοπιά της τζαζ!).
Κι από κοντά του, γυρνάς σπίτι σου χίλιες φορές πιο «πλούσιος».
Κι αν οι φορές που πήγα στο σπίτι του ήταν δύο, ήταν γιατί ... στο θέμα της φωτογράφισης, ήταν  όντως, λιγάκι «δύσκολος» - σαν κάθε άνθρωπο που έχει ξεπεράσει κάθε  ματαιοδοξία. «Δεν θέλω φωτογραφίες,... ας είναι μόνο το πνεύμα!» μου είπε ! Όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει σε ένα περιοδικό ! Και, επιπλέον, θέλω να το αναφέρω κι αυτό, δεν νομίζω να υπάρχουν τόσοι πολλοί σεμνοί άνθρωποι σήμερα, που  ... αντί για το συνεχές αλάφιασμα για την περίφημη καρριέρα τους,  την ώρα πχ που οδηγούν, ...έχουν στο νου τους να μην πατήσουν κανένα δύστυχο γατάκι ! Αλλά, ο Μάρκος Αλεξίου είναι τόσο πλούσιος μέσα του, κι έχει φτάσει τόσο ψηλά στην τέχνη, που ζει σε αρμονία με τα άλλα πλάσματα της φύσης, με τα οποία και συμβιώνει κιόλας. Στην συνέντευξη  αυτή, ήθελα περισσότερο, να μας πει διάφορα ιστορικά πράγματα. Και να μας ξεδιαλύνει διάφορα θέματα της σύνθεσης, -έστω και απόλυτα επιφανειακά- που τουλάχιστον όμως, προξενούν την περιέργεια και το ενδιαφέρον, στον οποιονδήποτε άνθρωπο.  Είναι ωστόσο λογικό, ένας άνθρωπος που έχει περάσει όλη του τη ζωή  με την αληθινή και δύσκολη δημιουργία, να παραξενεύεται με τους αναδημιουργούς. Με τους ερμηνευτές. Τί είναι το «ταλέντο» και τί  το «τεχνητό ταλέντο»; Κυρίες και κύριοι, ας  ακούσουμε τον Μάρκο Αλεξίου!

Κύριε Αλεξίου, είστε ο «υπαίτιος» για τον πρώτο τζαζ δίσκο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα!
Μάρκος Αλεξίου: Ο πρώτος δίσκος τζαζ που έγινε στην Ελλάδα. Συναντηθήκαμε τυχαία ο Γιώργος ο Τρανταλίδης, ο Γιώργος ο Φιλιππίδης και εγώ. Συναντηθήκαμε στην Πλάκα, πηγαίναμε βόλτα, έτσι. Και καθώς μιλούσαμε, είπαμε : δεν κάνουμε ένα δίσκο τζαζ, στην Ελλάδα, που δεν υπάρχει αυτό το πράμα, ενώ είναι υπέροχη μουσική και είναι μουσική πολύ πλούσια. Και συμφωνήσαμε τελικά.

Πότε έγινε αυτό;
Μ.Α.: Το ’79, εκεί μέσα. Και συνεννοηθήκαμε και εμπήκαμε στο στούντιο, μετά από λίγο καιρό, έτσι αυθόρμητα δηλαδή, τίποτα δεν ήταν συνεννοημένο.Μπήκαμε αυθόρμητα και κάναμε τον πρώτο δίσκο.Αυτός ο δίσκος, έγινε το 1979 τον Σεπτέμβριο, στο στούντιο ΕΡΑ.  Παραγωγός ήταν ο Γρηγόρης Φαληρέας και ηχολήπτης ο Κώστας Φασόλας. Το εξώφυλλό του μας το έκανε δωρεάν ο Ανακρέων Καναβάκης, ένας πάρα πολύ καλός άνθρωπος και ήταν αυτή η δουλειά του. Και μας το προσέφερε. Ο δίσκος είχε ειδικά τα κομμάτια Nardis του Miles Davis, το δεύτερο ήταν το everyday   (δικό μου) και το τρίτο ήταν το  three musketeers κι αυτό ήταν δικό μου. Και μετά, στην  δεύτερη πλευρά είχε το round midnight του Thelonious Monk, αυτό, το γνωστότατο. Και σαν τελευταίο καμμάτι ήταν το Sphinx, το οποίο ήταν δικό μου και ήταν αυτοσχεδιασμός. Αυτό ήταν απ’ τα πολύ ωραία κομμάτια, ήταν αυτοσχεδιαστικό.

Πώς ήταν τα πράγματα, δηλαδή, το ’79, με την τζαζ, στην Ελλάδα;
Μ.Α.: Η τζαζ, ήταν «τίποτα». Δεν την είχανε ούτε καν. Μάλλιστα, όταν παιζόντουσαν κομμάτια τζαζ, λέγανε «η καταδιωκτική μουσική». Δεν την ήθελε ο κόσμος. Δεν ήξερε αυτό το στυλ. Ήταν πολύ πίσω.

Καταδιωκτική; Φοβερό ήταν !
Μ.Α.: Δηλαδή παίζεις, σα να καταδιώκεις κάποιους να φύγουνε. Δεν τους άρεσε καθόλου. Είχαν συνηθίσει σε άλλη μουσική. Μετά από αυτό το δίσκο, κάναμε και δεύτερο δίσκο με τους Sphinx. Ο δεύτερος δίσκος ήτανε με το Λάκη το Ζώη, προσετέθη ο φανταστικός Λάκης, γιατί είπαμε να μεγαλώσουμε και το γκρούπ.Ο  Λάκης, ταίριαζε πολύ στο παίξιμο.

Ο Λάκης ο Ζώης είναι κιθαρίστας.
Μ.Α.: Παίζει καταπληκτική κιθάρα, αλλά είναι κι εκείνος συνθέτης. Αυτή η ιστορία ήταν  για τους Sphinx. Και μετά, μας φωνάζανε για συναυλίες πολλές. Κάναμε πάρα πολλές συναυλίες, σε πάρα πολλά μέρη, εντός της Ελλάδας. Δηλαδή κάναμε διάφορες τουρνέ. Αυτά ήταν καλά, γιατί ο κόσμος άρχισε να ξυπνάει μ’ αυτό το πράγμα. Και ειδικά η νεολαία. Παίζαμε σε Πανεπιστήμια.

Τώρα, βέβαια, το ’79, μου φαίνεται πολύ καθυστερημένα, να έρχεται η τζαζ στην Ελλάδα. Είχα φίλους, που άκουγαν μανιακά τζαζ,από βινύλιο βέβαια,  εκείνον τον καιρό.
Μ.Α.: Ναι. Εμείς, βέβαια, πηγαίναμε στο jazz club του Γιώργου Μπαράκου, που ήτανε στην Πλάκα. Εκεί ερχόντουσαν διάφοροι μουσικοί, παγκοσμίου φήμης, και παίζανε. Και όλοι οι αμερικανοί, που ερχόντουσαν εδώ, οι φίρμες ας πούμε, μετά που παίζαν, ερχόντουσαν στο jazz club του Μπαράκου.Δηλαδή το 1979 ή ένα-δυό χρόνια πριν.Για μένα όμως, ήταν από το ’79 και μετά.
Δηλαδή, εκεί γινόντουσαν οι συναντήσεις. Παίζαμε, κι άρχισε του κόσμου να του αρέσει αυτό, και ήρθε και ο Corea εκεί (ο Chick Corea) και ήρθαν όλοι. Ερχόντουσαν, μετά τις συναυλίες που δίνανε. Οι συναυλίες γίνονταν και για οικονομικούς λόγους. Το Jazz Club δεν μπορούσε να πληρώσει μία φίρμα, γιατί η φίρμα θα έπαιρνε πολλά λεφτά. Ερχότανε λοιπόν η φίρμα εκεί, μετά απ’ όταν έπαιζε κάπου, και έπαιζε-αν ήθελε- κανένα κομμάτι. Ήρθε εκεί ο ουγγαρέζος, ο Bela Lakatos, ένας υπέροχος μουσικός και πιανίστας. Αυτός είναι μεγάλος δάσκαλος στην Ουγγαρία. Η Ουγγαρία βέβαια είχε μεγάλη σχολή. Από πριν. Σε  εμάς εδώ, το ’79 άρχισε να γίνεται... ! Μας χρεώνεται λίγο  η τζαζ !! (Γέλιο).
 Και ως τώρα, ενώ όλα τα ευρωπαικά κράτη έχουνε πολλά jazz clubs, πολλά. Όταν λέμε πολλά, πενήντα, εξήντα, εδώ στην Ελλάδα έχομε πολύ λίγα, τρία τέσσερα κι αυτά με το ζόρι - ας πούμε. Και δεν πληρώνονται οι μουσικοί, που παίζουν εκεί.

Πείτε μας για τη ζωή ενός καλλιτέχνη της τζαζ, στην Αμερική.
Μ.Α.: Είναι η Μέκκα –ας πούμε – της τζάζ, και έχει χιλιάδες jazz clubs. Εκεί, μπορεί ένας μουσικός να ζήσει μ’ αυτή τη δουλειά. Να παίζει, τη μουσική που του αρέσει! Γιατί στην Ελλάδα, εμείς οι μουσικοί δεν παίζαμε τη μουσική που μας άρεσε! Παίζαμε εμπορικά κομμάτια όταν δουλεύαμε. Πώς θα ζούσαμε; Συνοδεύαμε τραγουδιστές, τραγουδίστριες, τί να κάναμε; Η τζαζ ήταν ένας δεύτερος κόσμος. Ήταν η αγάπη κι ο έρωτάς μας. Το άλλο, ήτανε «παίζω για να φάω». Αφού είχαμε οικογένειες. Έπρεπε να ζήσουμε τις οικογένειες. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, είναι μεγάλο πρόβλημα, για τους κατοίκους της Ελλάδας, ότι οι περισσότεροι –δεν ξέρω πόσοι- κάνουν αυτό που δεν τους αρέσει.

Νομίζω ότι θα αναστενάξουν πολλοί άνθρωποι διαβάζοντας αυτό που λέτε τώρα.
Μ.Α.: (γέλιο) Η Αμερική, που λέγαμε, έχει jazz clubs, που γράφουνε ότι άμα θες, μπορείς να πας να παίξεις jam session και πηγαίνεις και παίζεις.Πολλοί πάνε και παίζουν για την πλάκα τους, ας πούμε. Όποιος είναι λίγο φίρμα, πάει και παίζει και παίρνει και κάτι χρήματα καλά και μπορεί να ζήσει. Δεν είναι τυχαίο, όλοι οι αμερικάνοι που γυρίζουνε όλον τον κόσμο και παίζουνε. Κάνουν γκρουπ, ορχήστρα και παίζουνε. Άλλοι είναι trio, άλλοι quartetto, άλλοι quintetto.Έχουν οργάνωση.

Οι ρομαντικοί; Ξέρω ότι είναι πολύ αγαπημένοι σας. Μέσα σε cd σας, ευχαριστείτε για την έμπνευση, τον Chopin και τον  Rachmaninοff μεταξύ άλλων. Κι άλλωστε, όταν αυτοσχεδιάζετε, εμείς που σας έχουμε ακούσει, ξέρομε ότι έχει κάτι το έντονα ρομαντικό, η μουσική σας.
Μ.Α.: Εγώ, άκουγα και κλασσική μουσική, πολύ. Μ’ άρεσε ο Ραχμάνινοφφ ειδικά, ο Chopin, όλοι οι ρομαντικοί.

Στον Chopin,έλεγε ένας μαθητής σας ότι άκουγε να υπάρχει σκάλα diminished, που έχει η τζαζ ! Πείτε μας, δυό λόγια,εσείς που έχετε μελετήσει τον Chopin, από την δική σας σκοπιά, την τζαζίστικη !
Μ.Α.: Βέβαια ! όλοι οι μουσουργοί, αυτοί, ξέρανε τις κλίμακες, και πολλά απ’ αυτά που κάνομε τώρα !
Τότε, γινόταν σαν ένα παιχνίδι. Όταν ένας μουσουργός ανακάλυπτε μία κλίμακα, την έπαιρνε, την επεξεργαζόταν. Και βέβαια, έβλεπε τί αρμονίες πάνε, όλα αυτά τα πράγματα, και αμέσως όλοι οι άλλοι μουσικοί που το άκουγαν, λέγανε «αυτό είναι εκείνο, ή το άλλο, ή το άλλο» και ανοίγανε μιά ολόκληρη έρευνα γύρω από αυτό. Οπότε, όλοι έπαιρναν μοντέλα. Δηλαδή, όταν έβγαλε ο Debussy την εξατονική κλίμακα, έγινε ολόκληρη σχολή. Όλοι βρίσκαν συγχορδίες. τσι έγινε και όλο αυτό το σκηνικό και έγινε η πρόοδος αυτή, της μουσικής.
Το ίδιο-ας πούμε- γίνεται και στην ιατρική έρευνα. Το ίδιο, γίνεται και παντού. Ο νους τους δεν ήταν πονηρός, να μην θέλουν να το μάθει ο άλλος, αυτό που βρήκανε. Δηλαδή δεν ήταν οι μίζεροι, ή οι πονηροί, που τα έκρυβαν. Ίσα-ίσα, του δίνει (κάποιου) ο Θεός τη φώτιση, για ο,τιδήποτε.
Όλες οι κλίμακες της τζαζ προέρχονται απ’ την κλασσική δημιουργία. Από τους συγχρόνους τους (τους κλασσικούς) τους οποίους ακούγανε τότε οι τζαζίστες. Από εκείνους βγήκαν όλα αυτά τα πράγματα.

Πώς γίνεται να παντρεύει κανείς τζαζ με ρομαντισμό;
Μ.Α.: Η τζαζ είναι παιδί της κλασσικής. Βέβαια! Βέβαια! Η κλασσική, βέβαια, παρεξηγήθηκε λίγο, γιατί, θυμάμαι, αυτό που λέγανε παλιά, «ά ! κάποιος θα πέθανε, γιαυτό βάζει η τηλεόραση κλασσική μουσική». Δηλαδή αυτό ήτανε τρομερό πράμα. Έδειχνε μιά υποανάπτυξη φοβερή.

Και μορφωμένοι άνθρωποι, ξέρετε, το λέγαν αυτό.
Μ.Α.: Το ξέρω. Η κλασσική είναι η μητέρα της τζαζ. Οι τζαζίστες όλοι, τότε, παλιά, στην Αμερική, στον καιρό των blues, στην αρχή, πολύ αρχή, παίζανε μπούρδες. Μετά όμως, άρχισαν να το βλέπουν αλλοιώς, επειδή η Αμερική κοίταζε αυτό το πράγμα να το ανεβάσει. Και όπως ανέβηκε, ανέβηκε, ανέβηκε, έγιναν Πανεπιστήμια, εδίδασκαν τζαζ μέσα σε σχολεία. Η Αμερική το στήριξε αυτό το πράγμα. Είδαν πια τη τζαζ σαν επιστήμη.Και σήμερα βρίσκεται σε πανεπιστημιακό επίπεδο.
Η Αμερική πάντως καλώς ή κακώς, επειδή δεν μ’ ενδιαφέρουν τα πολιτικά, έκανε καλό σε πολλά πράγματα. Στην επιστήμη, σε όλα αυτά τα πράγματα.
Ας αφήσουμε τα άλλα, τους πολέμους και τις μπούρδες τους. Όλοι όμως ξέρουν ότι αν θες να μορφωθείς πάρα πολύ, σε κάποια επιστήμη, πρέπει να πας στην Αμερική.

Γνωρίζω από επιφανή και βραβευμένο επιστήμονα, ότι –τουλάχιστον στις θετικές επιστήμες- στην Αμερική, είναι φοβερά πιεστικές οι σπουδές και είναι αποκλειστικά και μόνον του παπαγαλίσματος. Οι δε Ιάπωνες, ήταν ιερά τέρατα στην αποστήθιση, στην Αμερική. Αποστήθιζαν  τεράστιο όγκο βιβλίων.Όμως, ο συγκεκριμένος επιστήμονας που σας λέω, έφυγε στον χρόνο επάνω, επειδή,τον ενδιέφερε η εμβάθυνση της σκέψης πάνω στο αντικείμενο κι όχι η παπαγαλία.
Μ.Α.: Υπάρχουν πολλοί Έλληνες μεγάλοι επιστήμονες που είναι στην Αμερική και ακμάζουν. Γίνονται φοβεροί επιστήμονες.

Και για να πάμε στο αντίθετο από αυτό που λέτε τώρα, μου είχατε πει μιά φορά, ότι στην Ελλάδα όσο πιο καλός είναι κανείς, τόσο πιο κλεισμένος μέσα στο σπίτι του μένει.
Μ.Α.: Βεβαίως. Βεβαίως. Όλοι οι μαθηταί μου, που είχα πάρα πολλούς μαθητές, κάπου χίλιοι τόσοι, όλα τα παιδιά, οι πολύ καλοί (όχι από μένα, είχαν οι ίδιοι ταλέντο)...

Ελάτε τώρα, κύριε Αλεξίου! Αν δεν μάθαιναν από εσάς τόσα πράγματα, πώς θα έπαιρνε μορφή το ταλέντο τους; Δια της επιφοιτήσεως; Είναι και θέμα μουσικής γνώσης. Εσείς δεν τους προσφέρατε;
Μ.Α.: Εντάξει, πρόσφερα αυτά που έπρεπε να πω. Επιμένω, ότι πολύ καλοί μουσικοί, τους οποίους βέβαια τους αγαπάω κι είμαστε φίλοι τώρα, είναι σπίτι τους. Άλλος δουλεύει σε δουλειά που δεν του αρέσει, αλλά πρέπει να την κάνει, άλλος. Δηλαδή, πες ότι δουλεύεις σε ένα μπαρ. Ας πούμε. Και παίζεις πιάνο. Solo πιάνο. Ξέρεις τί θα σου πουν; Να παίζεις κομμάτια εμπορικά, για νάρχεται ο κόσμος. Λοιπόν, θα παίζεις μπούρδες, και θάρχονται αυτοί που τους αρέσουν οι μπούρδες-με το δίκιο τους, ας πούμε, γιατί κι αυτοί δεν μορφώθηκαν σ’ αυτό- και θα σου ζητάνε μπούρδες κι όλοι θάναι ευχαριστημένοι και θα παίρνεις ένα μισθό και θα μπορείς να ζεις. Άμα τους πεις «αυτά που ακούτε είναι μπούρδες και ακούστε την αληθινή μουσική», δεν θα ξανάρθει κανείς.

Η τζαζ, θέλει πολλή μελέτη, κύριε Αλεξίου, έτσι;
Μ.Α.: Πάρα πολλή. Η τζαζ έχει ένα πράγμα, που θα σου πω τη διαφορά. Αυτό είναι και το βασικότερο.Η τζαζ έχει, ότι μελετάς όλα τα πράγματα για τη τζαζ, δηλαδή όλη την θεωρία που πρέπει να κάνεις και μετά πρέπει να κάνεις  εσύ  δικά σου πράματα.Να συνθέτεις. Να εναρμονίζεις.Να αυτοσχεδιάζεις.Να κάνεις πάρα πολλά. Ενώ στην κλασσική, μπορεί ένας να μελετήσει κλασσική μουσική και να παίζει γραμμένα πράγματα από άλλους ανθρώπους. Οπότε, όλοι που μελετούν υποτίθεται ένα κομμάτι του Chopin, ε, αυτό το κομμάτι θα παίξουν.

Ναι, αλλά τώρα, μιλάμε για δύο διαφορετικά πράγματα. Μιλάμε για ερμηνευτές, όπου για να παίξουν τόσο δύσκολα έργα, αφοσιώνονται σε όλη τους τη ζωή σε αυτά τα έργα τα οποία  έχουν τεράστια τεχνικά προβλήματα, ώστε να φαίνονται τα πανδύσκολα αυτά έργα σαν παιχνιδάκι στα χέρια τους... Όμως, υπάρχουν και οι συνθέτες.
Μ.Α.: Αυτοί, είναι σεβαστοί. Γιατί αυτοί, κάνουν αυτό που γίνεται και στη τζαζ. Και ακόμα καλύτερο.

Η τζαζ έχει τον αυτοσχεδιασμό που είναι δύσκολος.
Μ.Α.: Είναι μιά πολύ δύσκολη επιστήμη. Απλώς οι κλασσικοί, αυτό το πράμα το γράφουνε. Και γίνεται ένα έργο. Όπως έγραψε ο Ραχμάνινωφ, ο Σοπέν, ο  ένας, ο άλλος. Να, μιά εξήγηση απλοϊκή: στην τζαζ, ένας μουσικός του αυτοσχεδιασμού, θα πρέπει να έχει υπ’ όψιν του πολλές κλίμακες οι οποίες διδάσκονται στο εξωτερικό, αρμονίες σύγχρονες. Θα πρέπει να μελετήσει και να δουλεύει με διάφορες παραλλαγές όπως πχ το παίξιμο με τέταρτες, το παίξιμο με τρίτες, με δεύτερες και άλλα πολλά πράγματα, για τα οποία δεν θα μας έφταναν δέκα βιβλία να μιλάμε. Ο Μπαχ, δεν αυτοσχεδίαζε;  Όλοι  αυτοσχεδίαζαν! Δεν δέχομαι, όμως, αυτό που κάνει κάποιος στην κλασσική, ο οποίος μπορεί νά’ναι και ατάλαντος. Και απλά μελετάει. Για να παίξει ένα κομμάτι γραμμένο, του τάδε.

Και να τρέχουν τα χέρια!
Μ.Α.: Ναι. Αυτός μπορεί να μελετάει και δύο χρόνια ένα κομμάτι και να το παίξει. Έ, και τί έγινε ! Δεν το νοιώθει, δεν το αισθάνεται, έτσι δεν είναι; Δεν ξέρει μέσα του, τον μηχανισμό, που το έγραψε ο συνθέτης. Ενώ το ταλέντο, συνθέτει κιόλας, κάνει. Ενώ με τη τζαζ, είσαι υποχρεωμένος  και να γράφεις και να αυτοσχεδιάζεις και να δείχνεις την πλευρά του ταλέντου, υποτίθεται.

Είναι πιό δημιουργική.
Μ.Α.: Πιο δημιουργική. Όχι για την σύνθεση, γιατί είπαμε, ότι ο Chopin, κι αυτοί, ήταν μεγάλοι μουσικοί. Ο άλλος ο οποίος πάει στο Ωδείο και μπορεί με το ζόρι να ακούει το ντο απ’ το ρε, αλλά μελετάει σα σκυλί, θα παίξει το τάδε έργο, ας πούμε. Δεν μπορείς να καταλάβεις τί ρόλο παίζει αυτός ο άνθρωπος. Ή, άλλοι, το βλέπουνε σαν τεχνική.Τί να την κάνω την τεχνική, όταν δεν νοιώθω και δεν ακούω.

Σωστά. Και όχι μόνον αυτό, κύριε Αλεξίου! Αλλά, σπουδαίοι καθηγητές της κλασσικής, συγχέουν αυτό που λέγεται ταλέντο με εκείνο που λέγεται τεχνική. Δηλαδή αν κάποιος έχει και μεγάλα χέρια και τεχνικές ευκολίες, τον αποκαλούν «ταλεντάρα». Κι όχι π.χ. κάποιον που κάνει απίστευτες ερμηνείες.
Μ.Α.: Ναι, αυτό είναι μπούρδα!

Πολύ χαίρομαι που το ακούω!
Μ.Α.: Θα σου πω εγώ ένα πράγμα και θα μου απαντήσεις εσύ. Είσαι εσύ καθηγήτρια, υποτίθεται, κι εγώ καθηγητής. Παίρνω εγώ έναν μαθητή ατάλαντο. Παίρνεις κι εσύ έναν μαθητή ταλαντούχο. Και τον διδάσκεις κλασσική. Αυτός, δεν μελετάει και πολύ. Ξέρεις τώρα. Τα ταλέντα είναι περίεργα. (γέλιο). Κι εγώ ο οποίος έχω τον ατάλαντο, τον βάζω και μελετάει 8 ώρες την ημέρα Hanon. Ποιός θα παίξει πιο γρήγορα; Ο ατάλαντος που μελετάει 8 ώρες, ή ο ταλαντούχος που με το ζόρι κάθεται 3 ώρες; Άρα, άρα, πώς να χειροκροτήσω μόνο την τεχνική;

Πάντως,το μπερδεύουν πολύ το πράγμα.Ξέρω μουσικούς, που πήραν βραβεία για το πιάνο που έπαιζαν, από κάτω τους χειροκροτούσαν με φωνές ενθουσιασμού γνωστοί συνθέτες της λόγιας, αλλά... μόνοι τους έλεγαν για τον εαυτό τους ότι ήταν φάλτσοι και δεν μπορούσαν να τραγουδήσουν τίποτα!
Μ.Α.: Ναι, βέβαια. Ο μουσικός ο καλός, πρέπει νάναι σε όλα καλός.Δεν μπορεί να λέει «α αυτό δεν μπορώ, εκείνο δεν μπορώ, το άλλο...». Πρέπει ό,τι παίζει, να το τραγουδάει. Πρίν παίξω, πρέπει να ακούω την νότα που θα παίξω. Άρα, πώς γίνεται, άμα τραγουδάω φάλτσα;

Η ροκ, σας αρέσει;
Μ.Α.: Σε όλα υπάρχουν βαθμίδες.Υπάρχει ροκ που είναι απλή, και δεν είναι τέχνη, που είναι φασαρία, απλά παίζουν δυνατά. Και υπάρχει και ροκ που είναι πολύ καλή. Υπάρχει ροκ εμπορική, υπάρχουν πολύ καλές ορχήστρες ροκ, και υπάρχουνε και μπούρδες, που παίζουνε ένα ακκόρντο και φωνάζουν και σπάνε τις κιθάρες πάνω στην σκηνή και ενθουσιάζονται τα παιδάκια.

Μέσα στο cd σας «επιφώτηση» γράφετε ότι το αφιερώνετε "στον αγαπημένο σας γιο Αλέξανδρο", με «όλη σας την αγάπη και την εκτίμηση». Με συγκίνησε όταν το είδα, είπα, είναι αληθινός γονιός.
Μ.Α.: Βέβαια.

Πιστεύετε ότι όλοι οι γονείς είναι σωστοί, de facto, ή υπάρχουν γονείς –εξουσιαστές; Που τους νοιάζει, να κάνουν μόνο έλεγχο, συναισθηματικό, και γενικά, πάνω στη ζωή των παιδιών τους; Η Καθημερινή (22 Μαίου 2011) γράφοντας για το φεστιβάλ Καννών και για τις ταινίες, ανέφερε τέτοιες, που διαπραγματεύονταν θέμα όπως την ζήλεια των γονέων προς την καριέρα του παιδιού τους !
Μ.Α.: Είναι άρρωστο, πιά, να ζηλεύουν τα παιδιά τους. Είναι κατά τον άνθρωπο...Δηλαδή εσύ μπορεί να αγαπάς πάρα πολύ τα παιδιά σου, όπως εγώ αγαπάω το παιδί μου-είναι μεγάλης ηλικίας- και ο άλλος μπορεί να μην το αγαπάει. Τί να κάνεις; Δεν μπορείς να μπεις στη μέση.Ούτε το ξέρεις, εσύ!

Σωστά, αυτά γίνονται μέσα στους τέσσερις τοίχους.
Μ.Α.: Ναι, ναι. Εδώ φτάνουνε σε φοβερά πράματα. Εγκλήματα. Ενώ, είναι ανώμαλο, νομίζω, να μην αγαπάς το παιδί σου. Εγώ έτσι νομίζω.

Μου είχε πει ένας γιατρός σε νοσοκομείο, που του πήγαν κάποτε παιδί με ανοιγμένο κρανίo από ... τον πατέρα. Και μου λέει ο γιατρός «στο χώρο του νοσοκομείου, ο πατέρας αυτός τόπαιζε ‘φιλαράκι’ με το παιδί...». Αυτά είναι άρρωστα.
Μ.Α.: Εγώ ποτέ δεν σήκωσα το χέρι μου στο παιδί μου.Πρέπει να αγαπάς όλους. Και τους μαθητές, και να ακούς όλους, τί ζητάνε, τί θέλουνε. Να προσφέρεις όσο μπορείς βοήθεια. Όλοι μας κάναμε και βλακείες στη ζωή μας και τέτοια. Αλλά, ο νόμος ο βασικός του Θεού -πιστεύω πολύ στο Θεό- είναι ότι πρέπει να αγαπάς τα παιδιά σου. Να αγαπάς όλο τον κόσμο. Και εσύ να γίνεις πολύ καλός άνθρωπος. Γιατί, άμα σε βλέπουν εσένα ότι είσαι καλός άνθρωπος, δεν χρειάζεται να διδάξεις καλωσύνη. Το καταλαβαίνουνε, και θέλουν και οι άλλοι να γίνουν καλοί.

Και είναι και μεγάλη δύναμη (πνευματική).
Μ.Α.: Βεβαίως. Ενώ, αν είσαι κάθαρμα, είναι σαν να διδάσκεις στους άλλους να γίνουν καθάρματα!

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εμένα δε με νοιάζει να μην έχω τίποτα, ίσα - ίσα μάλιστα, γιατί αλλιώς θα ντρεπόμουνα κιόλας.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/11/1944 Γεννήθηκε στη Λευκάδα η μέτζο-σοπράνο Αγνή Μπάλτσα
19/11/1959 Γεννήθηκε ο συνθέτης Νίκος Ζούδιαρης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS