177 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
22.09.2019
Ορφέας | Main Feed

Μουσικά ρεπορτάζ

Τάσος Π. Καραντής

ntalaras_rempetiko_1.jpgο Γιώργος Νταλάρας παρουσίασε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών μια ολοκληρωμένη, εφ’ όλης της ύλης, αναφορά στο ρεμπέτικο.

Ένα ουσιαστικό πέρασμα απ’ όλη την ιστορική διαδρομή του ρεμπέτικου πραγματοποίησε ο Γιώργος Νταλάρας, μέσα από το μουσικό θέαμα «Σαν τραγούδι μαγεμένο», που παρουσίασε πρόσφατα (11-21/2/2008), με τη συνέπεια, σοβαρότητα κι αφοσίωση που πάντα τον διακρίνει, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Μέσα από μια εύστοχα μοιρασμένη, ανάμεσα στα τραγούδια και στα θεατρικά ταχυδράματα και δομημένη πάνω στις περιόδους του ρεμπέτικου, παράσταση, κατάφερε να περιδιαβεί το ρεμπέτικο και να σταθεί στα τραγούδια – σταθμούς του, που αποδεικνύουν ότι, και στις μέρες μας ακόμα, «είναι το πιο επαναστατικό και πιο ζωντανό είδος της μουσικής μας, όπως αναφέρει κι ο ίδιος στο σημείωμά του στο πρόγραμμα της παράστασης.

Στο μουσικό θέαμα «Σαν τραγούδι μαγεμένο» όλα ξεκινούσαν από ένα όνειρο του ερμηνευτή Γιώργου Νταλάρα, όπου έστελνε ένα cd με ρεμπέτικα τραγούδια που τραγουδούσε ο ίδιος στον πατέρα του Λουκά Νταράλα, ο οποίος βρισκόταν στον παράδεισο μαζί με τους Μάρκο Βαμβακάρη, Βασίλη Τσιτσάνη, Γιάννη Παπαϊωάννου και Μαρίκα Νίνου. Από εκεί και πέρα, τόσο μέσα από τους διαλόγους αυτών των μυθικών προσώπων όσο και μέσα από τα, επιλεγμένα, τραγούδια εκτυλισσόταν η ιστορία του ρεμπέτικου χωρισμένη, χωροχρονικά, σε περιόδους (Σμύρνη/Πόλη – Αμερική – Σμύρνη / καταστροφή – Ελλάδα μετά το 1922 / Πειραιάς – Μεταξάς / λογοκρισία – Ανάμεσα σε Μεταξά και κατοχή – Κατοχή – Εμφύλιος μέχρι το ’50).

Υπεύθυνοι για όλη αυτήν την “ρεμπέτικη ιστορία” ήταν πάρα πολλοί συντελεστές, οι οποίοι κι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, σε μια παράσταση που, που κατά τη γνώμη μου, άφησε έντονο στο στίγμα της στα μουσικά μας δρώμενα και θα γίνει σημείο αναφοράς και στο μέλλον. Έτσι, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος δημοσίευσε, ως εισαγωγή στο πρόγραμμα, μια έρευνά του για το ρεμπέτικο, ενώ ο Παναγιώτης Κουνάδης είχε κάνει την έρευνα κι είχε συγκεντρώσει το αρχειακό υλικό. Τα κείμενα των θεατρικών ταχυδραμάτων τα είχε γράψει ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης, ενώ τη δραματουργική επεξεργασία και τη σκηνοθεσία τους την είχε αναλάβει ο Σωτήρης Χατζάκης. Παράλληλα δε, υπήρχε και το οπτικό υλικό του Γρηγόρη Καραντινάκη, όπου με εικόνες και κινηματογραφικά στιγμιότυπα (από τους πρώτους Έλληνες μετανάστες στην Αμερική ως τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και τον Άρη Βελουχιώτη) σχολίαζε ιστορικά και κοινωνικοπολιτικά όλη τη διαδρομή του ρεμπέτικου.

Τις ενορχηστρώσεις είχαν επιμεληθεί ο Γιώργος Νταλάρας με τον Κώστα Γανωσέλη. Όλοι δε οι ηθοποιοί ζωντάνευσαν γλαφυρά, μέσα από τους ρόλους τους, τους συγκεκριμένους ήρωες του ρεμπέτικου. Ξεχώρισαν, στα μάτια μου, ο «Βαμβακάρης» του Άρτο Απαρτιάν κι η «Μαρίκα Νίνου» της Τάνιας Τρύπη. Γενικά όλη η σκηνοθεσία, τα ταχυδράματα και τα σκηνικά πλαισίωναν αρμονικά το, πρωταγωνιστικό, μουσικό μέρος της παράστασης και δεν ενοχλούσαν, όπως είχε συμβεί μερικές φορές στο παρελθόν σε ανάλογες περιπτώσεις, ως κάτι το ξένο και το εμβόλιμο. Οι τραγουδιστές είχαν επιλεγεί σοφά από το Νταλάρα και στέκονταν στο “ύψος των περιστάσεων”. Η Σοφία Παπάζογλου κι η, νεαρότερη, Ασπασία Στρατηγού, είναι δύο πολύ καλές λαϊκές φωνές που θα μας απασχολήσουν και στο μέλλον κι αξίζουν να έχουν μια κυρίαρχη θέση στο λαϊκό τραγούδι μας. Ο Μπάμπης Στόκας απέδειξε, τόσο ότι έχει το ρεμπέτικο μέσα του, όσο και τη συγγένεια ρεμπέτικου και ροκ. Και, βέβαια, ότι είναι ένας τραγουδιστής με μεγάλη ερμηνευτική γκάμα και πολλές δυνατότητες, που είμαι σίγουρος ότι θα εκτιμηθούν από το ευρύ κοινό, αυτή τη περίοδο που κάνει μια δυναμική στροφή στην καριέρα του φωτίζοντας το πρόσωπο του ερμηνευτή. Ο Ζαχαρίας Καρούνης “ζωγράφιζε” με τη φωνή του σ’ αυτά τα τραγούδια κι αν θέλει να αποκτήσει γρήγορα και σίγουρα μια ερμηνευτική ταυτότητα, μάλλον, προς τα εκεί πρέπει να στρέψει τη φωνή του! Να επισημάνουμε, επίσης, ότι δεν του λείπει και το σκηνικό-υποκριτικό ταλέντο, αφού ξεχώρισε κι άρεσε στο ρόλο του χωροφύλακα. Οι σολίστες του μπουζουκιού Βαγγέλης Τρίγκας και Μανώλης Πάπος, κατέχουν άριστα το συγκεκριμένο είδος και, μαζί με τους υπόλοιπους άξιους μουσικούς της 14μελούς ορχήστρας απέδειξαν έμπρακτα ότι ο Νταλάρας, κάνει πάντα τις καλύτερες επιλογές μουσικών και πλαισιώνεται από τις πιο καλοκουρντισμένες ορχήστρες.


ntalaras_rempetiko_2.jpg

Ο μεγάλος πρωταγωνιστής φυσικά της παράστασης ήταν ο Γιώργος Νταλάρας, για τον οποίο το ρεμπέτικο αποτελεί, κυριολεκτικά, αίμα του! Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι ο γιος του ρεμπέτη Λουκά Νταράλα, από πολλή νεαρή ηλικία, στα πρώτα του βήματα ως τραγουδιστής, τραγούδησε Γιώργο Μητσάκη, Θεόδωρο Δερβενιώτη κι Απόστολο Καλδάρα, ενώ σε ηλικία 25 χρονών, το 1975, με τη συλλογή ορόσημο «50 ΧΡΟΝΙΑ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ» χάρισε στην ελληνική δισκογραφία τον πρώτο πλατινένιο δίσκο στην ιστορία της. Ακολούθησαν τα «Ρεμπέτικα της Κατοχής»(1980), για να κορυφωθεί αυτή η, παράλληλη στα πλαίσια της πολυποίκιλης καριέρας του, διαδρομή του στο συγκεκριμένο είδος με τα μεγάλα αφιερώματα στον Μάρκο Βαμβακάρη(2003) και στον Βασίλη Τσιτσάνη (2001 & 2004).

Κι εκεί που ο καθένας μας θα νόμιζε ότι σφράγισε το κεφάλαιο ρεμπέτικο με τα αφιερώματα σ’ αυτούς τους δυο ογκόλιθους, το περασμένο καλοκαίρι (2007) παρουσίασε ένα μεγάλο αφιέρωμα στα τραγούδια για τις απαγορευμένες ουσίες («Όταν συμβεί στα πέριξ») και, τώρα, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, έκανε μια ολόκληρη ανακεφαλαίωση στη πολύχρονη διαδρομή του ρεμπέτικου, παρουσιάζοντάς μας, μέσα από ένα μουσικό θέαμα, την επιτομή της ιστορίας του! Και, μάλιστα, κι αυτό είναι το σπουδαιότερο, αποφεύγοντας τους σκοπέλους που λέγονται : ρετρό, απομίμηση, αναπαλαίωση ή και τουριστικό φολκλόρ! Αντίθετα, η ενορχηστρωτική κι ερμηνευτική άποψη του Νταλάρα πάνω σ’ αυτά τα τραγούδια ήταν αφενός σημερινή, αλλά, συνάμα, εμπεριείχε ενσωματωμένες κι όλες τις αναμνήσεις του που έχουν περάσει στα κύτταρά του. Ακούγοντας δηλαδή κάποιος τα τραγούδια μέσα από τη φωνή του τα ένιωθε ζωντανά, δικά του, κι όχι μουσειακό είδος.

ntalaras_rempetiko_4.jpg

Οι ερμηνείες του Γιώργου Νταλάρα με συγκλόνισαν. Έκανε απερίγραπτα γυρίσματα με το λαιμό του, που δεν τα έχω ακούσει από άλλον τραγουδιστή. Το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι, αυτός ο ερμηνευτής, δεν το έμαθε, το είχε, ανέκαθεν, μέσα του! Και σήμερα, με τη 40χρονη πείρα στη φωνή του, έχει φτάσει στο πιο υψηλό σημείο απόδοσής του. Κι όλα αυτά δεν γίνονται μόνο με τεχνική αρτιότητα, αλλά και με πάθος, ψυχή και μαγκιά! Ο Νταλάρας είναι ο πιο δραματικός κι ο πιο μάγκας Έλληνας τραγουδιστής σήμερα. Τον έβλεπα να ερμηνεύει αυτά τα αθάνατα τραγούδια και παρατηρούσα πως περνούσαν από μέσα του προκαλώντας ρίγη στο κορμί του! Και υπήρχαν πάρα πολλές ερμηνευτικές στιγμές του που τις εισέπραττα σαν μαχαιριές στη ψυχή μου, τέτοιο πάθος και χρώμα υπήρχε στον τρόπο που τραγουδούσε! Θα συμπύκνωνα αυτό που γράφω, εστιάζοντας στις ερμηνείες του σε δυο τραγούδια, που λειτουργούν ως το απόλυτο παράδειγμα, στο «Σμυρναίικο Μινόρε» και, ιδίως, στο «Καημό μεσ’ στην καρδούλα μου», που ακούγοντάς το ένιωσα το στήθος μου να ανεβοκατεβαίνει από τη ένταση των συναισθημάτων που μου μετέδιδε η φωνή του! Τα εξομολογείται όλα αυτά και τα συνοψίζει ο ίδιος ο Νταλάρας στο σημείωμά του στο πρόγραμμα της παράστασης, γράφοντας ότι “προσχώρησε” στο ρεμπέτικο «με μια πίστη κι αφοσίωση σχεδόν θρησκευτική … έτσι ώστε στη μετέπειτα ζωή μου κάθε άλλο είδος μουσικής που πολύ αγάπησα και υπηρέτησα, όταν ερχόταν αντιμέτωπο με αυτές τις “ιερές” μουσικές του ρεμπέτικου, να υφίσταται μέσα μου συντριπτική ήττα»!

Η παράσταση «Σαν τραγούδι μαγεμένο» δεν ήταν απλά άλλο ένα, έστω ποιοτικό κι άψογο, μουσικό θέαμα, αλλά αποτέλεσε ένα ολοκληρωμένο οπτικοακουστικό μουσικό σεμινάριο. Κι ο Γιώργος Νταλάρας είναι, μακράν, ο καλύτερος δάσκαλος για να δώσει, στις μέρες μας, ρεμπέτικα μαθήματα!

Με τη ματιά της νέας γενιάς
Ένα όνειρο...«Σαν τραγούδι μαγεμένο»
Νεφέλη Σαμιακού

Τη Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών η παράσταση «Σαν τραγούδι μαγεμένο» με βασικό συντελεστή τον Γιώργο Νταλάρα, συμμετοχή των Ζαχαρία Καρούνη, Ασπασία Στρατηγού, Σοφία Παπάζογλου και Μπάμπη Στόκα και με την υποστήριξη 13μελούς ορχήστρας.

Το όνειρο του Γιώργου Νταλάρα να στείλει στον παράδεισο στον πατέρα του ένα cd με όλα τα ρεμπέτικα και λαϊκά με τη φωνή του (ιδέα του Σωτήρη Χατζάκη) εξελίχτηκε σε ένα ονειρικό ταξίδι για τους ακροατές. Από τις πρώτες ηχογραφήσεις των ρεμπέτικων στην Αμερική μέχρι τα λαϊκά της δεκαετίας του 1950 οι τραγουδιστές έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό αποδεικνύοντας ότι το ρεμπέτικο ζει μέσα στις ψυχές του σήμερα. Η ιστορία του τόπου, των ανθρώπων, των τραγουδιών αλλα και το κοινωνικό και ιστορικό πλαίσιο κάτω από το οποίο δημιοργήθηκαν ξεδιπλώθηκαν μέσα από τις εικόνες του video wall και των αφηγήσεων των πρωταγωνιστών της εποχής (Λουκάς Νταράλας, Γιάννης Παπαϊωάννου, Μάρκος Βαμβακάρης, Βασίλης Τσιτσάνης, Μαρίκα Νίνου).

ntalaras_rempetiko_3.gif Από τις εικόνες των πρώτων μεταναστών στην Αμερική μέχρι τους μαυροσκούφηδες του Άρη μεταφερόμασταν παράλληλα μέσω των τραγουδιών από το «Το Γουεστ» (1920) μέχρι το «Βουνό» (1953) όπου τραγουδιστές και μουσικοί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους. Οι νεαρότεροι Καρούνης, Στρατηγού, Παπάζογλου και Στόκας προσαρμόστηκαν εξαιρετικά στο κλίμα του ρεμπέτικου ενώ από την άλλη η βιωματική σχέση του Νταλάρα για αυτό το είδος μουσικής και το μεράκι του για την ανάδειξή του επιβεβαιώθηκαν με τον καλύτερο τρόπο μέσα από τις από ψυχής ερμηνείες του.

Καθοριστική για την επιτυχία της παράστασης ήταν η συμβολή της ορχήστρας με τους Τρίγκα και Πάππο να μας ταξιδεύουν με τα ταξίμια τους και να αποδεικνύουν ότι η μουσική διαρρηγνύει όχι μόνο τα τοπικά αλλά και τα χρονικά όρια αποτελώντας το καλύτερο διαβατήριο για ένα ταξίδι στο παρελθόν με ορίζοντα το μέλλον.

(Η συντάκτης του Ορφέα Νεφέλη Σαμιακού είναι 20 ετών)
Φωτογραφία Γ. Νταλάρα: Περιοδικό Εικόνες, 1984, συνέντευξη στην Ντίνα Βασιλάκου

ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία : Σωτήρης Χατζάκης
Κείμενα : Γιώργος Σκαμπαρδώνης
Ενορχηστρώσεις : Γιώργος Νταλάρας – Κώστας Γανωσέλης
Επιλογή μουσικού υλικού : Γιώργος Νταλάρας
Σκηνικά : Έρση Δρίνη
Κοστούμια : Γιάννης Μετζικώφ
Εικόνες – βίντεο : Γρηγόρης Καραντινάκης
Φωτισμοί : Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Σχεδιασμός ήχου : Βαγγέλης Κουλούρης
Έρευνα – αρχειακό υλικό : Παναγιώτης Κουνάδης
Συντονισμός : Ελίτα Κουνάδη – Λεονάρδος Κουνάδης
Επιμέλεια : Άννα Νταλάρα – Παναγιώτης Κουνάδης
Εισαγωγή – έρευνα : Λευτέρης Παπαδόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη : Λίνα Ζαρκαδούλα
Βοηθός σκηνογράφου : Μαρία Ναυρούζογλου
Επιμέλεια μουσικών δοκιμών : Νέλλη Χαραλαμπίδου
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Συμμετέχουν οι ηθοποιοί : Τάνια Τρύπη (Μαρίκα Νίνου),
Άρτο Απαρτιάν (Μάρκος Βαμβακάρης), Νίκος Αλεξίου (Βασίλης Τσιτσάνης),
Μανώλης Σειραγάκης (Γιάννης Παπαϊωάννου), Έκτορας Καλούδης (Λουκάς Νταράλας),
Ελίτα Κουνάδη (γκαρσόνα)
Τραγουδούν : Γιώργος Νταλάρας, Μπάμπης Στόκας, Σοφία Παπάζογλου,
Ζαχαρίας Καρούνης, Ασπασία Στρατηγού
Χορεύει ο: Ιγνάτιος Πιπίνης
Συμμετέχουν οι μουσικοί : Γιώργος Νταλάρας (κιθάρα, μπαγλαμάς), Γιώργος Παπαχριστούδης (πιάνο),
Βαγγέλης Τρίγκας (μπουζούκι), Μανώλης Πάπος (μπουζούκι), Γιώργος Μάτσικας (μπουζούκι),
Αλέκος Γλυκιώτης (μπουζούκι), Βασίλης Κετεντζόγλου (κιθάρα), Αποστόλης Βαλαρούτσος (κιθάρα),
Θανάσης Σοφράς (μπάσο), Ανδρέας Παπάς (κρουστά), Πέτρος Κούρτης (κρουστά),
Γιώργος Μαρινάκης (βιολί), Ντάσο Κούρτι (ακορντεόν), Ανδρέας Κατσιγιάννης (σαντούρι)

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ*
Ά ΜΕΡΟΣ ΕΝΑΡΞΗ
«Ζεϊμπέκικο» (Δ. Σαββόπουλος – 1972)
«Μινόρε της αυγής» (Μ. Μάτσας – Σπ. Περιστέρης – 1946)

ΣΜΥΡΝΗ – ΠΟΛΗ
Χώρος: Σμύρνη – Πόλη
Χρόνος: πριν το 1922
Ορχήστρα: βιολί, σαντούρι, κιθάρα, κρουστά
«Σμυρναίικο μινόρε» (Αγνώστου – 1907)
«Δε σε θέλω πια» (Αγνώστου – 1910)
«Τικ τακ» (Αγνώστου – 1910)

ΑΜΕΡΙΚΗ
Χώρος: Νέα Υόρκη – Σικάγο
Χρόνος: 1920 – 1930
Ορχήστρα : κλαρίνο, βιολί, σαντούρι, κιθάρα, κρουστά
«Ελληνική απόλαυσις» (Παραδοσιακό – 1920 ή 1927)
«Το γουέστ» (Σπ. Στάμος – 1920)

ΣΜΥΡΝΗ – ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Χώρος: Σμύρνη – Πειραιάς
Χρόνος: 1922
Ορχήστρα: βιολί, ούτι, σαντούρι
«Και γιατί δε μας το λες» (Παραδοσιακό – 1928)
«Έχε γεια πάντα γεια»(Παραδοσιακό)

ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΤΑ ΤΟ 1922 – ΠΕΙΡΑΙΑΣ
Χώρος: Πίκινος – Λεωφόρος Αλεξάνδρας – Μουρούζη, Δραπετσώνα : Σαραντόπουλου, Αθήνα - Πειραιάς
Χρόνος: 1922 – 1930, 1932 – 1936, 1935 - 1940
Ορχήστρα: Σμυρναίικη(σαντούρια, βιολιά, κιθάρα – κανονάκι, ούτι βιολί), μπουζούκι, κιθάρα, μπαγλαμάς και βιολί
«Πασαλιμανιώτισσα» (Π. Τούντας – 1928)
«Γιατί φουμάρω κοκαΐνη» (Π. Τούντας – 1932)
«Νέοι χασικλήδες» (Παραδοσιακό – 1928)
«Δημητρούλα μου» (Π. Τούντας – 1936)
«Τι σου λέει η μάνα σου για μένα» (Κ. Σκαρβέλης – 1936)
«Λαχανάδες» (Ευ. Παπάζογλου – 1934)
«Υπόγα» (Κ. Μπέζος – 1930)
«Οφ αμάν» (Πίνω και μεθώ / Σπ. Περιστέρης – 1936)
«Αντιλαλούν οι φυλακές» (Μ. Βαμβακάρης – 1935)
«Πέντε μάγκες» (Ι. Εϊρτζίδης ή Γιοβάν Τσαούς – 1936)
«Η φωνή του αργιλέ» (Ευ. Παπάζογλου – 1936)
«Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά» «Φραγκοσυριανή»(Μ. Βαμβακάρης – 1935)
«Θα ’ρθω να σε ξυπνήσω»(Μ. Βαμβακάρης – 1937)

ΜΕΤΑΞΑΣ – ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ
Χώρος: Αθήνα – Πειραιάς
Χρόνος: 1936 – 1941
Ορχήστρα: δύο μπουζούκια, κιθάρα, μπαγλαμάς
«Μπουκάραν μάγκες στον τεκέ» (Γ. Ροβερτάκης – 1937 / 1943)
«Η Βαρβάρα» (Π. Τούντας – 1936)

Β΄ ΜΕΡΟΣ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΤΑΞΑ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗ
Χώρος: Αθήνα – Πειραιάς
Χρόνος: 1937 – 1941
Ορχήστρα: δύο μπουζούκια, κιθάρα, μπαγλαμάς και ακορντεόν
«Το τραγούδι της αγάπης» (Δ. Αρμπατζόγλου – Δ. Γκόγκος – 1940)
«Μ’ έχεις μαγεμένο» (Δ. Γκόγκος / Μπαγιαντέρας – 1940)
«Θα κλέψω μια μελαχρινή» (Δ. Γκόγκος / Μπαγιαντέρας – 1937)
«Κάθε βραδάκι με γελάς» (Κ. Σκαρβέλης – 1938)
«Μάγισσα» / «Αραπίνες» (Β. Τσιτσάνης – 1940)

ΚΑΤΟΧΗ
Χώρος: Αθήνα – Πειραιάς – Θεσσαλονίκη
Χρόνος: 1940 – 1945
Ορχήστρα: μπουζούκια
«Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του» (Γ. Θίσβιος – Θ. Σακελλαρίδης – 1940)
«Άκου Ντούτσε μου τα νέα» (Χ. Βασιλειάδης – Π. Τούντας – 1941)
«Ο σαλταδόρος» (Μ. Γενίτσαρης – 1945)
«Στη σκλαβωμένη Ελλάδα μας» (Δ. Γκόγκος / Μπαγιαντέρας – 1943)
«Συννεφιασμένη Κυριακή» (Αλ. Γκουβέρης – Β. Τσιτσάνης – 1948)

ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ’50
Χώρος: Αθήνα – Πειραιάς
Χρόνος: 1945 – 1950
Ορχήστρα: δύο μπουζούκια, κιθάρα, μπαγλαμάς, ακορντεόν, πιάνο
«Χατζή μπαξές» (Β. Τσιτσάνης – 1946) - «Αχάριστη»(Β. Τσιτσάνης – 1947)
«Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι» (Απ. Καλδάρας – 1947)
«Δεν με στεφανώνεσαι» (Β. Τσιτσάνης 1946)
«Καπηλειό» / «Ναύτης» (Γ. Μητσάκης – 1947, 1948)
«Ο καϊξής» (Γ. Φωτίδας – Απ. Χατζηχρήστος – 1948)
«Η πεντάμορφη» (Απ. Χατζηχρήστος – 1948)
«Το βουνό» (Ευ. Πρέκας – Λ. Νταράλας – 1953)
«Σαν απόκληρος γυρίζω» (Β. Τσιτσάνης – 1951)
«Το τραμ το τελευταίο» (Αλ. Σακελλάριος / Χρ. Γιαννακόπουλος – Μ. Σουγιούλ – 1948)
«Ο πασατέμπος»(Μ. Χιώτης – Δ. Σέμσης – 1946)
«’Ηρθ’ ο χειμώνας»(Π. Τούντας – Κ. Κοφινιώτης – 1940)
«Πριν το χάραμα μονάχος»(Χ. Βασιλειάδης – Ι. Παπαϊωάννου – 1947) ΦΙΝΑΛΕ
«Στο Τούνεζι στη Μπαρμπαριά»(Β. Τσιτσάνης – 1953)
«Γεια σου καΐκι μου Αϊ Νικόλα» / «Για τα μάτια που αγαπώ» (Β. Τσιτσάνης – 1949)

*Επειδή πάντα, όταν οι παραστάσεις είναι περισσότερες της μιας, υπάρχουν μικροαλλαγές στο πρόγραμμα και στη σειρά των τραγουδιών, μεταφέρω εδώ τον κατάλογο των τραγουδιών της παράστασης όπως είναι καταγεγραμμένος στο πρόγραμμά της. Την ημέρα που παρακολούθησα την παράσταση (14-2-2008), στο τέλος της, μετά το μπιζάρισμα, όλοι οι συντελεστές μαζί τραγούδησαν τα εξής : «Τα ματόκλαδά σου λάμπουν» & «Μινόρε της αυγής».

Φωτογραφίες παράστασης "Σαν τραγούδι μαγεμένο": Ρούλα Σοφρά

Peiraias_35jpg.jpgΔιαβάστε ακόμη: «Σαν τραγούδι μαγεμένο» - Το Μέγαρο Μουσικής καλωσορίζει το ρεμπέτικο με οδηγό τον Γιώργο Νταλάρα της Μάρως Χρυσανθοπούλου

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Θα ’ρθει η μέρα που η νέα φτώχεια θα εκδικηθεί πολύ σκληρά τους άθλιους τραπεζίτες. Για τη μέρα αυτή τραγουδώ πάντα.
Μανώλης Μητσιάς

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

23/9/1971 Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Το Βήμα" το τελευταίο ποίημα του Γεωργίου Σεφέρη, τρεις ημέρες μετά το θάνατό του

ΤΥΧΑΙΑ TAGS